181 to 317

181. ἵρευον δὲ σύας σιάλους καὶ βοῦν ἀγελαίην. †)ἀθετεῖ καὶ Ἀριστοφάνης H. καί indicat hunc versum non ab solo Aristophane esse rejectum. Fortasse Aristarchus eum secutus est, cf. ad α 185. 196. ἐπεὶ ἦ φατ’ ἀρισφαλέ’ ἔμμεναι οὐδόν. †)τὸ οὐδὸν ἀντὶ τοῦ τὴν ὁδόν· νῦν δὲ μόνως μετὰ τοῦ ῡ BV. cf. Apoll. l. h. 123, 34. Eust. 1815, 2. 246. αὐτὰρ μῆλα κακοὶ φθείρουσι νομῆες (sc. Melanthii) *)[ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ μῆλα νῦν μόνως τὰς αἶγας H. Alibi oves et caprae cf. L. Ar. 100. ι 184. 261. στήτην ἐρχομένω, περὶ δέ σφεας ἤλυθ’ ἰωή. *)[ἡ διπλῆ ὅτι τὸ περὶ δὲ] ἀντὶ τοῦ περὶ γάρ σφεας, ἵνα τοῦ στῆναι φαίνηται ἡ αἰτία H. cf. F. Ar. p. 35. β 6. 264. De hac verborum coniunctione: ἦ μάλα δὴ τάδε δώματα (264) et: οὐκ ἄν τίς μιν ἀνὴρ ὑπεροπλίσσαιτο (268), ubi μίν ad δώματα refertur, v. ad κ 212. Eust. 1819, 34. H habet: μίν αὐτὸ τὸ δῶμα. Apoll. l. h. 159, 18. 268. ὑπεροπλίσσαιτο. †)ὁ Ἀρίσταρχος ἀποδίδωσι νικήσειεν [τοῖς ὅπλοις ins. L. Ar. 154.] καὶ γὰρ οἱ νεώτεροι λέγονται ὁπλότεροι ἀπὸ τοῦ νικητικοὶ εἶναι ἐν τοῖς ὅπλοις. Apoll. l. h. 159, 12. Schol. in V habet: ἤτοι ὑπερηφανήσει, quae interpretatio est Apollonii contra Aristarchum, ἢ εὐχερῶς ἐπιβουλεύσει. 277. ἐγὼ δ’ εἶμι προπάροιθεν. †)πρότερον χρονικῶς, ὅμοιον τῷ τὸν δ’ Ὀδυσεὺς προπάροιθεν ἰδὼν Διομήδει δεῖξε (Κ 476). τοπικῶς δὲ ἔστι δέ τις προπάροιθε πόλιος αἰπεῖα Κολωνή (Β 811) H. cf. L. Ar. 115. Ar. ad Χ 197. Κ 476. Λ 734. 283. οὐ γάρ τι πληγέων ἀδαήμων οὐδὲ βολάων. †)λείπει τὸ εἰμί H. cf. Δ 400. Θ 307. ζ 203. 300. ἐνίπλειος κυνοραιστέων. †)Ἀρίσταρχος τῶν κροτώνων MQ. cf. Apoll. l. h. 105, 15. Eust. 1821, 46. Certe etiam vocabulum ἅπαξ εἰρημένον notatum fuit. 317. κνώδαλον, ὅττι δίοιτο. †)κυρίως μὲν τὸ θαλάσσιον θηρίον, τὸ κῆτος, νῦν δὲ θηρίον ὑπὸ κυνῶν ἁλισκόμενον HV, Hoc ex Ar. manasse demonstrat schol. Nicandr. Ther. 760: οἱ περὶ Ἀρίσταρχόν φασι κυρίως τὰ ἐν τῇ θαλάσσῃ. Ὅμηρος δὲ ἐπὶ τοῦ χερσαίου.