Ancient Greek
Β.
Aristonicus of Alexandria, Περὶ Σημίων Ὀδυσσείας 257
Not analysed yet
257. λῦσεν δ’ ἀγορὴν αἰψηρήν. *)[ἡ διπλῆ ὅτι οὐ κατ’ ἐπίθετον τὸ αἰψηρὴν, ἀλλ’] ἀντὶ τοῦ αἰψηρῶς, (codd. ταχέως glossa est) ὡς τὸ τότε μοι χάνοι εὐρεῖα χθών. (Δ 182) ἀντὶ τοῦ εὐρέως. HMS. cf. F. A. 29. α 209 et locos ibi collatos. Apoll. l. h. 17, 20 habet: ὅταν δὲ λέγῃ. λῦσαν (codd. λῦσεν. Arist. fortasse legit λῦσαν cf. W. C. Kayser de versibus aliquot Hom. Od. disp. II, p. 14. La Roche p. 33) δ’ ἀγορὴν αἰψηρὴν ὁ Ἀρίσταρχος ἀντὶ τοῦ αἰψηρῶς ἀκούει. Eust. 1444, 13. BV ad Δ 182.