Φ.

306. οὐ γάρ τευ ἐπητύος ἀντιβολήσεις. †)Ἀρίσταρχος ἐπητέος (cod. ἐπητέως, corr. Villoisonus) διὰ τοῦ ε̄, καὶ λόγος ὑπόκειται τοιοῦτος· ἐπήτεος οἷον εὐγνώμονος· τίθησι δὲ καὶ τὴν λέξιν ἐπίπαν ἐπὶ τοῦ συνετοῦ· τούνεκ’ ἐπητής ἐσσι καὶ ἀγχίνοος καί ἐχέφρων (ν 322) καὶ οὐκ ἐπητύος. Apoll. l. h. 72, 1. cf. ad ν 332. Eust. 1911, 7. Versibus 350-353 asterisci fuerunt appicti, quod recte inserti sunt hic et Ζ 490-493, non autem α 356-359.