Α.

337. Φήμιε, πολλὰ γὰρ ἄλλα βροτῶν θελκτήρια ᾔδης. †)ἔθος Ὁμηρικὸν ἀπὸ τοῦ γὰρ ἄρχεσθαι MS. cf. ad δ 722. κ 174. 501. †)οἶδας: τῷ οἶδας οὐκ ἐχρήσατο ὁ ποιητής. Ζηνόδοτος γράφει ᾔδεις, Ἀρίσταρχος δὲ οὐ δυσχεραίνει τῇ γραφῇ. ἐν οὐδετέρᾳ γὰρ τῶν ποιήσεων (corr. Dindorfius pro cod. ἐν οὐδενὶ γὰρ) ἐχρήσατο τῷ οἶδας. διὸ καὶ σημειωτέον τὸν στίχον. HM. L. Ar. 360. De posteriore οἶδας formae usu cf. Lobeckium ad Phryn. p. 236. Ex Ar. ad Α 85 apparet, Aristarchum formam οἶσθα solam agnovisse contra Zenodotum, qui οἶσθας legit. (Eust. ad ο 20. 1773, 27). Sed etiam ᾔδεις, si Zenodoti scripturam Aristarchus non improbavit, corrigendum est in ᾔδης, nam hanc unam imperfecti formam admisit. cf. Kayserum in Philol. XVII, p. 714. Restituit Aristonici scholion La Roche: σημειωτέον τὸν στίχον. ἐν οὐδενὶ γὰρ τῶν ποιήσεων (Dindorfii correcturam neglexit) ἐχρήσατο τῷ οἶδας· Ζηνόδοτος . . . γραφῇ.