36 to 72

36. Ἑρμείαν πέμψαντες. Fuit διπλῆ περιεστιγμένη, quod Zenodotus et Aristophanes πέμψαντε δυϊκῶς scripserunt, interpretantes ἡμεῖς: ἐγὼ καὶ οἱ ἄλλοι θεοὶ. v. Duentzerum de Zenodoti studiis Homericis p. 68. Friedlaenderus Ar. p. 15 exempla collegit, ubi Zenodotus quamquam de pluribus sermo est duales aut posuit aut retinuit. Saepissime ab Aristarcho vituperatur, ὅτι συγχεῖται τὸ δυϊκόν. cf. schol. in HMQ. 39. μήτ’ αὐτὸν κτείνειν μήτε μνάασθαι ἄκοιτιν· ἐκ γὰρ Ὀρέσταο τίσις ἔσσεται Ἀτρείδαο *)[ἡ διπλῆ ὅτι] ἐντεῦθεν ἐκ τοῦ διηγηματικοῦ μετῆλθεν ἐπὶ τὸ μιμητικὸν, διὸ καὶ ἐπιφέρει ὡς ἔφαθ’ Ἑρμείας (42). τὸ δὲ Ἀτρείδαο οὐ κατὰ τοῦ Ὀρέστου, ἀλλὰ κατὰ τοῦ Ἀγαμέμνονος τέτακται. H. cf. F. Ar. p. 16, Eust. 1388, 23. 45. ὦ πάτερ ἡμέτερε Κρονίδη, ὕπατε κρειόντων. Huic versui fuit appictus asteriscus, cf. ad Θ 31. Legitur idem versus ω 473. La Roche asteriscum non notavit. 56. αἰεὶ δὲ μαλακοῖσι καὶ αἱμυλίοισι λόγοισιν Fuit diple ὅτι ἅπαξ ἐνταῦθα ἐν τῇ Ὀδυσσείᾳ τὸ λόγοις καὶ ἅπαξ ἐν τῇ Ἰλιάδι. (Ο. 393 ubi v. Ar.) 65. πῶς ἂν ἔπειτ’ Ὀδυσῆος ἐγὼ θείοιο λαθοίμην. Fuit diple ὅτι ἀφ’ ἑαυτοῦ ὁ Ζεὺς θεῖον τὸν Ὀδυσσέα εἴρηκεν. cf. ad Ο. 15, ubi est dipla etiam propter hunc locum. 66. ὃς περὶ μὲν νόον ἐστὶ βροτῶν, περὶ δ’ ἱρὰ θεοῖσιν. Nota fuit ὅτι οὕτως εἶπε θεοῖσι καὶ οὐχ ἡμῖν, ὡς οὐκ ὢν καὶ αὐτὸς θεὸς· καὶ ἐν Ἰλιάδι (Υ. 299) δῶρα θεοῖσι δίδωσι. cf. Ar. ad Υ. 299 ubi nostrum locum in eadem interpretatione citavit. 72. not. 3.