370 to 423

370. ἡ δ’ ἐμεῦ ἄγχι στᾶσα ἔπος φάτο, φώνησέν τε. Fuit diple periestigmene, quod Zenodotus legit: ἡ δέ μοι ἀντομένη EH. Tunc etiam reliquam versus partem aliter scribere debuit, velut ἔπεα πτερόεντα προσηύδα, vel ἔπεα πτερόεντ’ ἀγόρευεν, ut monet Duentzerus p. 133. 379. ἀλλὰ σύ πέρ μοι εἰπέ. †)Ζηνόδοτος ἔειπε κακῶς· τὴν διαφορὰν γὰρ ἠγνόησεν H (sc. imperativi, cuius una forma est εἰπέ, et indicativi, cuius duplex, εἶπε et ἔειπε cf. δ 468. Eust. 1499, 50. 1410, 61. 386. Ποσειδάωνος ὑποδμώς (Proteus). *)[ἡ διπλῆ ὅτι] παρέλκει ἡ ὑπό EQ. cf. ad Ζ 19, uti hic versus citatur in eadem interpretatione vocabuli ὑφηνίοχος. L. Ar. 108. γ 195. 422. δ 672. 388. λελαβέσθαι. *)[ἡ διπλῆ πρὸς τὸν] ἀναδιπλασιασμὸν, ὡς τετυπέσθαι. E. Notare solebat Ar. eas formas, quae reduplicatione ponuntur. cf. F. Ar. 11 et usus est substantivo ἀναδιπλασιασμόν ad Ζ. 50. 402. μελαίνῃ φρικὶ καλυφθείς. †)τῇ ἐπιγενομένῃ μελανίᾳ πόντῳ (corr. Lehrs Ar. p. 89 pro ἐν τῷ) ἐκ τῆς ἐπιπολαίου κινήσεως τῶν ὑδάτων V. Idem EH. qui addunt: κατὰ τὰς ἀρχὰς τῶν ἀνέμων τοῦ πνεῖν. Ex Ar. fluxit cf. ad Φ 126. L. Ar. 89. Alii interpretati sunt ψύχος. Apoll. l. h. 165, 16. 413. λέξεται ἐν μέσσῃσι. *)[ἡ διπλῆ ὅτι τὸ λέξεται] ἀντὶ τοῦ κοιμηθήσεται, ἀπὸ τοῦ λέχους BQ. cf. L. Ar. 147. δ 451. 416. αὖθι δ’ ἔχειν. *)[ἡ διπλῆ ὅτι ἀπαρεμφάτῳ χρῆται ἀντὶ προστακτικοῦ, ἔχειν] ἀντὶ τοῦ ἔχετε. PQ. cf. F. Ar. 14. α 291 et locos ibi collatos. 419. ἐχέμεν. *)[ἡ διπλῆ ὅτι] πάλιν ἀντὶ τοῦ ἔχετε Q. cf. ad v. 416. 423. cf. not. 3.