77 to 159

77. θέρμ’ αὐτοῖς ὀβελοῖσιν· ὁ δ’ ἄλφιτα. †)ὡς περὶ ἑτέρου· ἔστι δὲ ἐπὶ τοῦ Εὐμαίου. Ὁμηρικὴ δὲ ἡ φράσις H. cf. ad v. 447. 87. πλησάμενοι δὲ τε νῆας ἔβαν. *)[ἡ διπλῆ ὅτι] ὁ δὲ πλεονάζει HQ. cf. F. Ar. 33. β 6. 102. cf. not. 1. 106. ζατρεφέων αἰγῶν ὅς τις φαίνηται ἄριστος. *)ὅτι ἀρσενικῶς τὸν αἶγά φησιν Q. cf. α 246. 122. οὔ τις κεῖνον ἀνὴρ ἀλαλήμενος ἐλθὼν ἀγγέλων πείσειε. †)τὸ εὐκτικὸν ἀντὶ ὁριστικοῦ, πείσειε πείσει H. Verba non sunt Ar. ,nam nunquam talibus modorum nominibus εὐκτικὸν, ὁριστικὸν usus est, (cf. F. Ar. p. 7) sed rem puto. 147. ἀλλά μιν ἠθεῖον καλέω. *)[ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ ἠθεῖε προσφώνησίς ἐστι [σεπτικὴ] νεωτέρου πρὸς μείζονα BQ. cf. ad Κ 37. L. Ar. 151. 159. ἱστίη τ’ Ὀδυσῆος ἀμύμονος, ἣν ἀφικάνω. *)[ἀθετεῖται] μετενήνεκται [γὰρ] ἀπὸ τῶν ἑξῆς ἐπὶ τῶν πρὸς τὴν Πηνελόπην λόγων (τ 304). οὔπω γὰρ ἀφῖκται εἰς τὴν Ὀδυσσέως οἰκίαν Q.