Ancient Greek · ~3 min
Choral 7
Aristophanes, Θεσμοφοριάζουσαι 7.1-2
Not analysed yet
τί ἂν οὖν εἴποι πρὸς ταῦτά τις, ὅτε
τοιαῦτα ποιῶν ὅδʼ ἀναισχυντεῖ;
κοὔπω μέντοι γε πέπαυμαι.
ἀλλʼ οὖν ἥκεις γʼ ὅθεν οὐ φαύλως γʼ
ἀποδρὰς λέξεις
οἷον δράσας διέδυς ἔργον,
λήψει δὲ κακόν.
τοῦτο μέντοι μὴ γένοιτο μηδαμῶς, ἀπεύχομαι.
τίς οὖν σοι, τίς ἂν σύμμαχος ἐκ θεῶν
ἀθανάτων ἔλθοι ξὺν ἀδίκοις ἔργοις;
μάτην λαλεῖτε· τὴν δʼ ἐγὼ οὐκ ἀφήσω.
ἀλλʼ οὐ μὰ τὼ θεὼ τάχʼ οὐ χαίρων ἴσως
ἐνυβριεῖς λόγους λέξεις τʼ ἀνοσίους
ἐπʼ ἀθέοις ἔργοις·
καὶ γὰρ ἀνταμειψόμεσθά σʼ ὥσπερ εἰκὸς ἀντὶ τῶνδε.
τάχα δὲ μεταβαλοῦσʼ ἐπὶ κακὸν ἑτερότροπον
ἐπέχει τύχη.
ἀλλὰ τάσδε μὲν λαβεῖν χρῆν σʼ ἐκφέρειν τε τῶν ξύλων,
καὶ καταίθειν τὸν πανοῦργον πυρπολεῖν θʼ ὅσον τάχος.