Ancient Greek
Prologue 1, lines 1.48b-1.93
Aristophanes, Σφῆκες 1.48b-93
Not analysed yet
ἥκιστʼ, ἀλλʼ ἄριστον.
πῶς;
ὅπως;
ἄνθρωπος ὢν εἶτʼ ἐγένετʼ ἐξαίφνης κόραξ·
οὔκουν ἐναργὲς τοῦτο συμβαλεῖν, ὅτι
ἀρθεὶς ἀφʼ ἡμῶν ἐς κόρακας οἰχήσεται;
εἶτʼ οὐκ ἐγὼ δοὺς δύʼ ὀβολὼ μισθώσομαι
οὕτως ὑποκρινόμενον σοφῶς ὀνείρατα;
φέρε νυν κατείπω τοῖς θεαταῖς τὸν λόγον,
ὀλίγʼ ἄτθʼ ὑπειπὼν πρῶτον αὐτοῖσιν ταδί,
μηδὲν παρʼ ἡμῶν προσδοκᾶν λίαν μέγα,
μηδʼ αὖ γέλωτα Μεγαρόθεν κεκλεμμένον.
ἡμῖν γὰρ οὐκ ἔστʼ οὔτε κάρυʼ ἐκ φορμίδος
δούλω διαρριπτοῦντε τοῖς θεωμένοις,
οὔθʼ Ἡρακλῆς τὸ δεῖπνον ἐξαπατώμενος,
οὐδʼ αὖθις ἀνασελγαινόμενος Εὐριπίδης·
οὐδʼ εἰ Κλέων γʼ ἔλαμψε τῆς τύχης χάριν,
αὖθις τὸν αὐτὸν ἄνδρα μυττωτεύσομεν.
ἀλλʼ ἔστιν ἡμῖν λογίδιον γνώμην ἔχον,
ὑμῶν μὲν αὐτῶν οὐχὶ δεξιώτερον,
κωμῳδίας δὲ φορτικῆς σοφώτερον.
ἔστιν γὰρ ἡμῖν δεσπότης ἐκεινοσὶ
ἅνω καθεύδων, ὁ μέγας, οὑπὶ τοῦ τέγους.
οὗτος φυλάττειν τὸν πατέρʼ ἐπέταξε νῷν,
ἔνδον καθείρξας, ἵνα θύραζε μὴ ʼξίῃ.
νόσον γὰρ ὁ πατὴρ ἀλλόκοτον αὐτοῦ νοσεῖ,
ἣν οὐδʼ ἂν εἷς γνοίη ποτʼ οὐδʼ ἂν ξυμβάλοι
εἰ μὴ πύθοιθʼ ἡμῶν· ἐπεὶ τοπάζετε.
Ἀμυνίας μὲν ὁ Προνάπους φήσʼ οὑτοσὶ
εἶναι φιλόκυβον αὐτόν· ἀλλʼ οὐδὲν λέγει.
μὰ Δίʼ, ἀλλʼ ἀφʼ αὑτοῦ τὴν νόσον τεκμαίρεται.
οὔκ, ἀλλὰ φιλο μέν ἐστιν ἀρχὴ τοῦ κακοῦ.
ὁδὶ δέ φησι Σωσίας πρὸς Δερκύλον
εἶναι φιλοπότην αὐτόν.
οὐδαμῶς γʼ, ἐπεὶ
αὕτη γε χρηστῶν ἐστιν ἀνδρῶν ἡ νόσος.
Νικόστρατος δʼ αὖ φησιν ὁ Σκαμβωνίδης
εἶναι φιλοθύτην αὐτὸν ἢ φιλόξενον.
μὰ τὸν κύνʼ ὦ Νικόστρατʼ οὐ φιλόξενος,
ἐπεὶ καταπύγων ἐστὶν ὅ γε Φιλόξενος.
ἄλλως φλυαρεῖτʼ· οὐ γὰρ ἐξευρήσετε.
εἰ δὴ ʼπιθυμεῖτʼ εἰδέναι, σιγᾶτε νῦν.
φράσω γὰρ ἤδη τὴν νόσον τοῦ δεσπότου.
φιληλιαστής ἐστιν ὡς οὐδεὶς ἀνήρ,
ἐρᾷ τε τούτου, τοῦ δικάζειν, καὶ στένει
ἢν μὴ ʼπὶ τοῦ πρώτου καθίζηται ξύλου.
ὕπνου δʼ ὁρᾷ τῆς νυκτὸς οὐδὲ πασπάλην.
ἢν δʼ οὖν καταμύσῃ κἂν ἄχνην, ὅμως ἐκεῖ
ὁ νοῦς πέτεται τὴν νύκτα περὶ τὴν κλεψύδραν.