Ancient Greek · ~3 min
Agon 3, lines 3.1-3.4
Aristophanes, Σφῆκες 3.1-4
Not analysed yet
τίς γάρ ἐσθʼ ὁ ταῦτά σʼ εἵργων
κἀποκλῄων τῇ θύρᾳ; λέξον·
πρὸς εὔνους γὰρ φράσεις.
οὑμὸς υἱός. ἀλλὰ μὴ βοᾶτε· καὶ γὰρ τυγχάνει
οὑτοσὶ πρόσθεν καθεύδων. ἀλλʼ ὕφεσθε τοῦ τόνου.
τοῦ δʼ ἔφεξιν ὦ μάταιε ταῦτα δρᾶν σε βούλεται;
καὶ τίνα πρόφασιν ἔχων;
οὐκ ἐᾷ μʼ ὦνδρες δικάζειν οὐδὲ δρᾶν οὐδὲν κακόν,
ἀλλά μʼ εὐωχεῖν ἕτοιμός ἐστʼ· ἐγὼ δʼ οὐ βούλομαι.
τοῦτʼ ἐτόλμησʼ ὁ μιαρὸς χανεῖν
ὁ Δημολογοκλέων ὅδʼ,
ὅτι λέγεις σύ τι περὶ τῶν νεῶν
ἀληθές. οὐ γὰρ ἄν ποθʼ
οὗτος ἁνὴρ τοῦτʼ ἐτόλμησεν
λέγειν, εἰ
μὴ ξυνωμότης τις ἦν.
ἀλλʼ ἐκ τούτων ὥρα τινά σοι ζητεῖν καινὴν ἐπίνοιαν,
ἥτις σε λάθρᾳ τἀνδρὸς τουδὶ καταβῆναι δεῦρο ποιήσει.