Ancient Greek
Episode 14
Aristophanes, Ὄρνιθες 14.2
Not analysed yet
ἀναπέτομαι δὴ πρὸς Ὄλυμπον πτερύγεσσι κούφαις·
πέτομαι δʼ ὁδὸν ἄλλοτʼ ἐπʼ ἄλλαν μελέων —
τουτὶ τὸ πρᾶγμα φορτίου δεῖται πτερῶν.
ἀφόβῳ φρενὶ σώματί τε νέαν ἐφέπων —
ἀσπαζόμεσθα φιλύρινον Κινησίαν.
τί δεῦρο πόδα σὺ κυλλὸν ἀνὰ κύκλον κυκλεῖς;
ὄρνις γενέσθαι βούλομαι λιγύφθογγος ἀηδών.
παῦσαι μελῳδῶν, ἀλλʼ ὅ τι λέγεις εἰπέ μοι.
ὑπὸ σοῦ πτερωθεὶς βούλομαι μετάρσιος
ἀναπτόμενος ἐκ τῶν νεφελῶν καινὰς λαβεῖν
ἀεροδονήτους καὶ νιφοβόλους ἀναβολάς.
ἐκ τῶν νεφελῶν γὰρ ἄν τις ἀναβολὰς λάβοι;
κρέμαται μὲν οὖν ἐντεῦθεν ἡμῶν ἡ τέχνη.
τῶν διθυράμβων γὰρ τὰ λαμπρὰ γίγνεται
ἀέρια καὶ σκότιά γε καὶ κυαναυγέα
καὶ πτεροδόνητα· σὺ δὲ κλύων εἴσει τάχα.
οὐ δῆτʼ ἔγωγε.
νὴ τὸν Ἡρακλέα σύ γε.
ἅπαντα γὰρ δίειμί σοι τὸν ἀέρα.
εἴδωλα πετεινῶν
αἰθεροδρόμων
οἰωνῶν ταναοδείρων —
ὠόπ.
τὸν ἁλάδρομον ἁλάμενος
ἅμʼ ἀνεμων πνοαῖσι βαίην.
νὴ τὸν Δίʼ ἦ ʼγώ σου καταπαύσω τὰς πνοάς.
τοτὲ μὲν νοτίαν στείχων πρὸς ὁδόν,
τοτὲ δʼ αὖ βορέᾳ σῶμα πελάζων
ἀλίμενον αἰθέρος αὔλακα τέμνων.
χαρίεντά γʼ ὦ πρεσβῦτʼ ἐσοφίσω καὶ σοφά.
οὐ γὰρ σὺ χαίρεις πτεροδόνητος γενόμενος;
ταυτὶ πεποίηκας τὸν κυκλιοδιδάσκαλον,
ὂς ταῖσι φυλαῖς περιμάχητός εἰμʼ ἀεί;
βούλει διδάσκειν καὶ παρʼ ἡμῖν οὖν μένων
Λεωτροφίδῃ χορὸν πετομένων ὀρνέων
Κεκροπίδα φυλήν;
καταγελᾷς μου, δῆλος εἶ.
ἀλλʼ οὖν ἔγωγʼ οὐ παύσομαι, τοῦτʼ ἴσθʼ ὅτι,
πρὶν ἂν πτερωθεὶς διαδράμω τὸν ἀέρα.