Ancient Greek · ~7 min
Prologue 1, lines 1.138-1.181
Aristophanes, Ἱππῆς 1.138-181
Not analysed yet
τὸν προβατοπώλην ἦν ἄρʼ ἀπολέσθαι χρεὼν
ὑπὸ βυρσοπώλου;
νὴ Δίʼ.
οἴμοι δείλαιος.
πόθεν οὖν ἂν ἔτι γένοιτο πώλης εἶς μόνος;
ἔτʼ ἐστὶν εἷς ὑπερφυᾶ τέχνην ἔχων.
εἴπʼ, ἀντιβολῶ, τίς ἐστιν;
εἴπω;
νὴ Δία.
ἀλλαντοπώλης ἔσθʼ ὁ τοῦτον ἐξολῶν.
ἀλλαντοπώλης; ὦ Πόσειδον τῆς τέχνης.
φέρε ποῦ τὸν ἄνδρα τοῦτον ἐξευρήσομεν;
ζητῶμεν αὐτόν.
ἀλλʼ ὁδὶ προσέρχεται
ὥσπερ κατὰ θεὸν εἰς ἀγοράν.
ὦ μακάριε
ἀλλαντοπῶλα, δεῦρο δεῦρʼ ὦ φίλτατε
ἀνάβαινε σωτὴρ τῇ πόλει καὶ νῷν φανείς.
τί ἔστι; τί με καλεῖτε;
δεῦρʼ ἔλθʼ, ἵνα πύθῃ
ὡς εὐτυχὴς εἶ καὶ μεγάλως εὐδαιμονεῖς.
ἴθι δὴ κάθελʼ αὐτοῦ τοὐλεὸν καὶ τοῦ θεοῦ
τὸν χρησμὸν ἀναδίδαξον αὐτὸν ὡς ἔχει·
ἐγὼ δʼ ἰὼν προσκέψομαι τὸν Παφλαγόνα.
ἄγε δὴ σὺ κατάθου πρῶτα τὰ σκεύη χαμαί·
ἔπειτα τὴν γῆν πρόσκυσον καὶ τοὺς θεούς.
ἰδού· τί ἔστιν;
ὦ μακάριʼ ὦ πλούσιε,
ὦ νῦν μὲν οὐδεὶς αὔριον δʼ ὑπέρμεγας,
ὦ τῶν Ἀθηνῶν ταγὲ τῶν εὐδαιμόνων.
τί μʼ ὦγάθʼ οὐ πλύνειν ἐᾷς τὰς κοιλίας
πωλεῖν τε τοὺς ἀλλᾶντας, ἀλλὰ καταγελᾷς;
ὦ μῶρε ποίας κοιλίας; δευρὶ βλέπε.
τὰς στίχας ὁρᾷς τὰς τῶνδε τῶν λαῶν;
ὁρῶ.
τούτων ἁπάντων αὐτὸς ἀρχέλας ἔσει,
καὶ τῆς ἀγορᾶς καὶ τῶν λιμένων καὶ τῆς πυκνός·
βουλὴν πατήσεις καὶ στρατηγοὺς κλαστάσεις,
δήσεις φυλάξεις, ἐν πρυτανείῳ λαικάσει.
ἐγώ;
σὺ μέντοι· κοὐδέπω γε πάνθʼ ὁρᾷς.
ἀλλʼ ἐπανάβηθι κἀπὶ τοὐλεὸν τοδὶ
καὶ κάτιδε τὰς νήσους ἁπάσας ἐν κύκλῳ.
καθορῶ.
τί δαί; τἀμπόρια καὶ τὰς ὁλκάδας;
ἔγωγε.
πῶς οὖν οὐ μεγάλως εὐδαιμονεῖς;
ἔτι νῦν τὸν ὀφθαλμὸν παράβαλλʼ ἐς Καρίαν
τὸν δεξιόν, τὸν δʼ ἕτερον ἐς Καρχηδόνα.
εὐδαιμονήσω δʼ εἰ διαστραφήσομαι;
οὐκ ἀλλὰ διὰ σοῦ ταῦτα πάντα πέρναται.
γίγνει γάρ, ὡς ὁ χρησμὸς οὑτοσὶ λέγει,
ἀνὴρ μέγιστος.
εἰπέ μοι καὶ πῶς ἐγὼ
ἀλλαντοπώλης ὢν ἀνὴρ γενήσομαι;
διʼ αὐτὸ γάρ τοι τοῦτο καὶ γίγνει μέγας,
ὁτιὴ πονηρὸς κἀξ ἀγορᾶς εἶ καὶ θρασύς.