Ancient Greek · ~7 min
Prologue 1, lines 1.95-1.137
Aristophanes, Ἱππῆς 1.95-137
Not analysed yet
ἀλλʼ ἐξένεγκέ μοι ταχέως οἴνου χοᾶ,
τὸν νοῦν ἵνʼ ἄρδω καὶ λέγω τι δεξιόν.
οἴμοι τί ποθʼ ἡμᾶς ἐργάσει τῷ σῷ πότῳ;
ἀγάθʼ· ἀλλʼ ἔνεγκʼ· ἐγὼ δὲ κατακλινήσομαι.
ἢν γὰρ μεθυσθῶ, πάντα ταυτὶ καταπάσω
βουλευματίων καὶ γνωμιδίων καὶ νοιδίων.
ὡς εὐτυχῶς ὅτι οὐκ ἐλήφθην ἔνδοθεν
κλέπτων τὸν οἶνον.
εἰπέ μοι Παφλαγὼν τί δρᾷ;
ἐπίπαστα λείξας δημιόπραθʼ ὁ βάσκανος
ῥέγκει μεθύων ἐν ταῖσι βύρσαις ὕπτιος.
ἴθι νυν ἄκρατον ἐγκάναξόν μοι πολὺν
σπονδήν.
λαβὲ δὴ καὶ σπεῖσον ἀγαθοῦ δαίμονος.
ἕλχʼ ἕλκε τὴν τοῦ δαίμονος τοῦ Πραμνίου.
ὦ δαῖμον ἀγαθὲ σὸν τὸ βούλευμʼ, οὐκ ἐμόν.
εἴπʼ, ἀντιβολῶ, τί ἔστι;
τοὺς χρησμοὺς ταχὺ
κλέψας ἔνεγκε τοῦ Παφλαγόνος ἔνδοθεν,
ἕως καθεύδει.
ταῦτʼ. ἀτὰρ τοῦ δαίμονος
δέδοιχʼ ὅπως μὴ τεύξομαι κακοδαίμονος.
φέρε νυν ἐγὼ μʼ αὐτῷ προσαγάγω τὸν χοᾶ.
τὸν νοῦν ἵνʼ ἄρδω καὶ λέγω τι δεξιόν.
ὡς μεγάλʼ ὁ Παφλαγὼν πέρδεται καὶ ῥέγκεται,
ὥστʼ ἔλαθον αὐτὸν τὸν ἱερὸν χρησμὸν λαβών,
ὅνπερ μάλιστʼ ἐφύλαττεν.
ὦ σοφώτατε.
φέρʼ αὐτὸν ἵνʼ ἀναγνῶ· σὺ δʼ ἔγχεον πιεῖν
ἀνύσας τι. φέρʼ ἴδω τί ἄρʼ ἔνεστιν αὐτόθι.
ὦ λόγια. δός μοι δὸς τὸ ποτήριον ταχύ.
ἰδού. τί φησʼ ὁ χρησμός;
ἑτέραν ἔγχεον.
ἐν τοῖς λογίοις ἔνεστιν ἑτέραν ἔγχεον;
ὦ Βάκι.
τί ἔστι;
δὸς τὸ ποτήριον ταχύ.
πολλῷ γʼ ὁ Βάκις ἐχρῆτο τῷ ποτηρίῳ.
ὦ μιαρὲ Παφλαγὼν ταῦτʼ ἄρʼ ἐφυλάττου πάλαι,
τὸν περὶ σεαυτοῦ χρησμὸν ὀρρωδῶν;
τιή;
ἐνταῦθʼ ἔνεστιν, αὐτὸς ὡς ἀπόλλυται.
καὶ πῶς;
ὅπως; ὁ χρησμὸς ἄντικρυς λέγει
ὡς πρῶτα μὲν στυππειοπώλης γίγνεται,
ὃς πρῶτος ἕξει τῆς πόλεως τὰ πράγματα.
εἷς οὑτοσὶ πώλης. τί τοὐντεῦθεν; λέγε.
μετὰ τοῦτον αὖθις προβατοπώλης δεύτερος.
δύο τώδε πώλα. καὶ τί τόνδε χρὴ παθεῖν;
κρατεῖν, ἕως ἕτερος ἀνὴρ βδελυρώτερος
αὐτοῦ γένοιτο· μετὰ δὲ ταῦτʼ ἀπόλλυται.
ἐπιγίγνεται γὰρ βυρσοπώλης ὁ Παφλαγών,
ἅρπαξ κεκράκτης Κυκλοβόρου φωνὴν ἔχων.