Ancient Greek · ~7 min
Lyric-Scene 10, lines 10.4.1256-10.4.1297b
Aristophanes, Νεφέλαι 10.4.1256-1297b
Not analysed yet
καὶ προσαπολεῖς ἄρʼ αὐτὰ πρὸς ταῖς δώδεκα.
καίτοι σε τοῦτό γʼ οὐχὶ βούλομαι παθεῖν,
ὁτιὴ ʼκάλεσας εὐηθικῶς τὴν κάρδοπον.
ἰώ μοί μοι.
ἔα.
τίς οὑτοσί ποτʼ ἔσθʼ ὁ θρηνῶν; οὔτι που
τῶν Καρκίνου τις δαιμόνων ἐφθέγξατο;
τί δʼ ὅστις εἰμὶ τοῦτο βούλεσθʼ εἰδέναι;
ἀνὴρ κακοδαίμων.
κατὰ σεαυτόν νυν τρέπου.
ὦ σκληρὲ δαῖμον, ὦ τύχαι θραυσάντυγες
ἵππων ἐμῶν, ὦ Παλλὰς ὥς μʼ ἀπώλεσας.
τί δαί σε Τληπόλεμός ποτʼ εἴργασται κακόν;
μὴ σκῶπτέ μʼ ὦ τᾶν, ἀλλά μοι τὰ χρήματα
τὸν υἱὸν ἀποδοῦναι κέλευσον ἅλαβεν,
ἄλλως τε μέντοι καὶ κακῶς πεπραγότι.
τὰ ποῖα ταῦτα χρήμαθʼ;
ἁδανείσατο.
κακῶς ἄρʼ ὄντως εἶχες, ὥς γʼ ἐμοὶ δοκεῖς.
ἵππους ἐλαύνων ἐξέπεσον νὴ τοὺς θεούς.
τί δῆτα ληρεῖς ὥσπερ ἀπʼ ὄνου καταπεσών;
ληρῶ, τὰ χρήματʼ ἀπολαβεῖν εἰ βούλομαι;
οὐκ ἔσθʼ ὅπως σύ γʼ αὐτὸς ὑγιαίνεις.
τί δαί;
τὸν ἐγκέφαλον ὥσπερ σεσεῖσθαί μοι δοκεῖς.
σὺ δὲ νὴ τὸν Ἑρμῆν προσκεκλήσεσθαί γέ μοι,
εἰ μὴ ʼποδώσεις τἀργύριον.
κάτειπέ νυν,
πότερα νομίζεις καινὸν ἀεὶ τὸν Δία
ὕειν ὕδωρ ἑκάστοτʼ, ἢ τὸν ἥλιον
ἕλκειν κάτωθεν ταὐτὸ τοῦθʼ ὕδωρ πάλιν;
οὐκ οἶδʼ ἔγωγʼ ὁπότερον, οὐδέ μοι μέλει.
πῶς οὖν ἀπολαβεῖν τἀργύριον δίκαιος εἶ,
εἰ μηδὲν οἶσθα τῶν μετεώρων πραγμάτων;
ἀλλʼ εἰ σπανίζεις, τἀργυρίου μοι τὸν τόκον
ἀπόδοτε·
τοῦτο δʼ ἔσθʼ ὁ τόκος τί θηρίον;
τί δʼ ἄλλο γʼ ἢ κατὰ μῆνα καὶ καθʼ ἡμέραν
πλέον πλέον τἀργύριον ἀεὶ γίγνεται
ὑπορρέοντος τοῦ χρόνου;
καλῶς λέγεις.
τί δῆτα; τὴν θάλατταν ἔσθʼ ὅτι πλείονα
νυνὶ νομίζεις ἢ πρὸ τοῦ;
μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἴσην.
οὐ γὰρ δίκαιον πλείονʼ εἶναι.
κᾆτα πῶς
αὕτη μὲν ὦ κακόδαιμον οὐδὲν γίγνεται
ἐπιρρεόντων τῶν ποταμῶν πλείων, σὺ δὲ
ζητεῖς ποιῆσαι τἀργύριον πλεῖον τὸ σόν;
οὐκ ἀποδιώξει σαυτὸν ἀπὸ τῆς οἰκίας;
φέρε μοι τὸ κέντρον.
ταῦτʼ ἐγὼ μαρτύρομαι.