Ancient Greek · ~7 min
Prologue 1, lines 1.5.154-1.5.199
Aristophanes, Εἰρήνη 1.5.154-199
Not analysed yet
ἀλλʼ ἄγε Πήγασε χώρει χαίρων,
χρυσοχάλινον πάταγον ψαλίων
διακινήσας φαιδροῖς ὠσίν.
τί ποιεῖς; τί ποιεῖς; ποῖ παρακλίνεις
τοὺς μυκτῆρας; πρὸς τὰς λαύρας.
ἵει σαυτὸν θαρρῶν ἀπὸ γῆς,
κᾆτα δρομαίαν πτέρυγʼ ἐκτείνων
ὀρθὸς χώρει Διὸς εἰς αὐλάς,
ἀπὸ μὲν κάκκης τὴν ῥῖνʼ ἀπέχων,
ἀπὸ δʼ ἡμερίων σίτων πάντων.
ἄνθρωπε τί δρᾷς, οὗτος ὁ χέζων
ἐν Πειραιεῖ παρὰ ταῖς πόρναις;
ἀπολεῖς μʼ ἀπολεῖς. οὐ κατορύξεις
κἀπιφορήσεις τῆς γῆς πολλήν,
κἀπιφυτεύσεις ἕρπυλλον ἄνω
καὶ μύρον ἐπιχεῖς; ὡς ἤν τι πεσὼν
ἐνθένδε πάθω, τοὐμοῦ θανάτου
πέντε τάλανθʼ ἡ πόλις ἡ Χίων
διὰ τὸν σὸν πρωκτὸν ὀφλήσει.
οἴμʼ ὡς δέδοικα, κοὐκέτι σκώπτων λέγω.
ὦ μηχανοποιὲ πρόσεχε τὸν νοῦν ὡς ἐμέ·
ἤδη στρέφει τι πνεῦμα περὶ τὸν ὀμφαλόν,
κεἰ μὴ φυλάξει, χορτάσω τὸν κάνθαρον.
ἀτὰρ ἐγγὺς εἶναι τῶν θεῶν ἐμοὶ δοκῶ,
καὶ δὴ καθορῶ τὴν οἰκίαν τὴν τοῦ Διός.
τίς ἐν Διὸς θύραισιν; οὐκ ἀνοίξετε;
πόθεν βροτοῦ με προσέβαλʼ; ὦναξ Ἡράκλεις
τουτὶ τί ἐστι τὸ κακόν;
ἱπποκάνθαρος.
ὦ βδελυρὲ καὶ τολμηρὲ κἀναίσχυντε σὺ
καὶ μιαρὲ καὶ παμμίαρε καὶ μιαρώτατε,
πῶς δεῦρʼ ἀνῆλθες ὦ μιαρῶν μιαρώτατε;
τί σοί ποτʼ ἔστʼ ὄνομʼ; οὐκ ἐρεῖς;
μιαρώτατος.
ποδαπὸς τὸ γένος δʼ εἶ; φράζε μοι.
μιαρώτατος.
πατὴρ δέ σοι τίς ἐστʼ;
ἐμοί; μιαρώτατος.
οὔτοι μὰ τὴν γῆν ἔσθʼ ὅπως οὐκ ἀποθανεῖ,
εἰ μὴ κατερεῖς μοι τοὔνομʼ ὅ τι ποτʼ ἔστι σοι.
Τρυγαῖος Ἀθμονεύς, ἀμπελουργὸς δεξιός,
οὐ συκοφάντης οὐδʼ ἐραστὴς πραγμάτων.
ἥκεις δὲ κατὰ τί;
τὰ κρέα ταυτί σοι φέρων.
ὦ δειλακρίων πῶς ἦλθες;
ὦ γλίσχρων ὁρᾷς
ὡς οὐκέτʼ εἶναί σοι δοκῶ μιαρώτατος;
ἴθι νυν κάλεσόν μοι τὸν Δίʼ.
ἰὴ ἰὴ ἰή,
ὅτι οὐδὲ μέλλεις ἐγγὺς εἶναι τῶν θεῶν·
φροῦδοι γὰρ ἐχθές εἰσιν ἐξῳκισμένοι.
ποῖ γῆς;
ἰδοὺ γῆς.
ἀλλὰ ποῖ;
πόρρω πάνυ;
ὑπʼ αὐτὸν ἀτεχνῶς τοὐρανοῦ τὸν κύτταρον.