Ancient Greek · ~7 min
Episode 7, lines 7.627-7.675
Aristophanes, Πλοῦτος 7.627-675
Not analysed yet
ὦ πλεῖστα Θησείοις μεμυστιλημένοι
γέροντες ἄνδρες ἐπʼ ὀλιγίστοις ἀλφίτοις,
ὡς εὐτυχεῖθʼ, ὡς μακαρίως πεπράγατε,
ἄλλοι θʼ ὅσοις μέτεστι τοῦ χρηστοῦ τρόπου.
τί δʼ ἔστιν ὦ βέλτιστε τῶν σαυτοῦ φίλων;
φαίνει γὰρ ἥκειν ἄγγελος χρηστοῦ τινος.
ὁ δεσπότης πέπραγεν εὐτυχέστατα,
μᾶλλον δʼ ὁ Πλοῦτος αὐτός· ἀντὶ γὰρ τυφλοῦ
ἐξωμμάτωται καὶ λελάμπρυνται κόρας,
Ἀσκληπιοῦ παιῶνος εὐμενοῦς τυχών.
λέγεις μοι χαράν, λέγεις μοι βοάν.
πάρεστι χαίρειν, ἤν τε βούλησθʼ ἤν τε μή.
ἀναβοάσομαι τὸν εὔπαιδα καὶ
μέγα βροτοῖσι φέγγος Ἀσκληπιόν.
τίς ἡ βοή ποτʼ ἐστίν; ἆρʼ ἀγγέλλεται
χρηστόν τι; τοῦτο γὰρ ποθοῦσʼ ἐγὼ πάλαι
ἔνδον κάθημαι περιμένουσα τουτονί.
ταχέως ταχέως φέρʼ οἶνον ὦ δέσποινʼ, ἵνα
καὐτὴ πίῃς· φιλεῖς δὲ δρῶσʼ αὐτὸ σφόδρα·
ὡς ἀγαθὰ συλλήβδην ἅπαντά σοι φέρω.
καὶ ποῦ στιν;
ἐν τοῖς λεγομένοις εἴσει τάχα.
πέραινε τοίνυν ὅ τι λέγεις ἀνύσας ποτέ.
ἄκουε τοίνυν, ὡς ἐγὼ τὰ πράγματα
ἐκ τῶν ποδῶν ἐς τὴν κεφαλήν σοι πάντʼ ἐρῶ.
μὴ δῆτʼ ἔμοιγʼ ἐς τὴν κεφαλήν.
μὴ τἀγαθὰ
ἃ νῦν γεγένηται;
μὴ μὲν οὖν τὰ πράγματα.
ὡς γὰρ τάχιστʼ ἀφικόμεθα πρὸς τὸν θεὸν
ἄγοντες ἄνδρα τότε μὲν ἀθλιώτατον
νῦν δʼ εἴ τινʼ ἄλλον μακάριον κεὐδαίμονα,
πρῶτον μὲν αὐτὸν ἐπὶ θάλατταν ἤγομεν,
ἔπειτʼ ἐλοῦμεν.
νὴ Δίʼ εὐδαίμων ἄρʼ ἦν
ἀνὴρ γέρων ψυχρᾷ θαλάττῃ λούμενος.
ἔπειτα πρὸς τὸ τέμενος ᾖμεν τοῦ θεοῦ.
ἐπεὶ δὲ βωμῷ πόπανα καὶ προθύματα
καθωσιώθη πέλανος Ἡφαίστου φλογί,
κατεκλίναμεν τὸν Πλοῦτον, ὥσπερ εἰκὸς ἦν·
ἡμῶν δʼ ἕκαστος στιβάδα παρεκαττύετο.
ἦσαν δέ τινες κἄλλοι δεόμενοι τοῦ θεοῦ;
εἷς μέν γε Νεοκλείδης, ὅς ἐστι μὲν τυφλός,
κλέπτων δὲ τοὺς βλέποντας ὑπερηκόντικεν·
ἕτεροί τε πολλοὶ παντοδαπὰ νοσήματα
ἔχοντες· ὡς δὲ τοὺς λύχνους ἀποσβέσας
ἡμῖν παρήγγειλεν καθεύδειν τοῦ θεοῦ
ὁ πρόπολος, εἰπών, ἤν τις αἴσθηται ψόφου
σιγᾶν, ἅπαντες κοσμίως κατεκείμεθα.
κἀγὼ καθεύδειν οὐκ ἐδυνάμην, ἀλλά με
ἀθάρης χύτρα τις ἐξέπληττε κειμένη
ὀλίγον ἄπωθεν τῆς κεφαλῆς του γρᾳδίου,
ἐφʼ ἣν ἐπεθύμουν δαιμονίως ἐφερπύσαι.