Ancient Greek · ~8 min
Prologue 2
Aristophanes, Βάτραχοι 2.2
Not analysed yet
ἔμελλον ἄρα παύσειν ποθʼ ὑμᾶς τοῦ κοάξ.
ὢ παῦε παῦε, παραβαλοῦ τὼ κωπίω,
ἔκβαινʼ, ἀπόδος τὸν ναῦλον.
ἔχε δὴ τὠβολώ.
ὁ Ξανθίας. ποῦ Ξανθίας; ἦ Ξανθία.
ἰαῦ.
βάδιζε δεῦρο.
χαῖρʼ ὦ δέσποτα.
τί ἔστι τἀνταυθοῖ;
σκότος καὶ βόρβορος.
κατεῖδες οὖν που τοὺς πατραλοίας αὐτόθι
καὶ τοὺς ἐπιόρκους, οὓς ἔλεγεν ἡμῖν;
σὺ δʼ οὔ;
νὴ τὸν Ποσειδῶ ʼγωγε, καὶ νυνί γʼ ὁρῶ.
ἄγε δὴ τί δρῶμεν;
προϊέναι βέλτιστα νῷν,
ὡς οὗτος ὁ τόπος ἐστὶν οὗ τὰ θηρία
τὰ δείνʼ ἔφασκʼ ἐκεῖνος.
ὡς οἰμώξεται.
ἠλαζονεύεθʼ ἵνα φοβηθείην ἐγώ,
εἰδώς με μάχιμον ὄντα φιλοτιμούμενος.
οὐδὲν γὰρ οὕτω γαῦρόν ἐσθʼ ὡς Ἡρακλῆς.
ἐγὼ δέ γʼ εὐξαίμην ἂν ἐντυχεῖν τινι
λαβεῖν τʼ ἀγώνισμʼ ἄξιόν τι τῆς ὁδοῦ.
νὴ τὸν Δία καὶ μὴν αἰσθάνομαι ψόφου τινός.
ποῦ ποῦ ʼστιν;
ἐξόπισθεν.
ἐξόπισθʼ ἴθι.
ἀλλʼ ἐστὶν ἐν τῷ πρόσθε.
πρόσθε νυν ἴθι.
καὶ μὴν ὁρῶ νὴ τὸν Δία θηρίον μέγα.
ποῖόν τι;
δεινόν· παντοδαπὸν γοῦν γίγνεται
τοτὲ μέν γε βοῦς, νυνὶ δʼ ὀρεύς, τοτὲ δʼ αὖ γυνὴ
ὡραιοτάτη τις.
ποῦ ʼστι; φέρʼ ἐπʼ αὐτὴν ἴω.
ἀλλʼ οὐκέτʼ αὖ γυνή ʼστιν, ἀλλʼ ἤδη κύων.
Ἔμπουσα τοίνυν ἐστί.
πυρὶ γοῦν λάμπεται
ἅπαν τὸ πρόσωπον.
καὶ σκέλος χαλκοῦν ἔχει;
νὴ τὸν Ποσειδῶ, καὶ βολίτινον θάτερον,
σάφʼ ἴσθι.
ποῖ δῆτʼ ἂν τραποίμην;
ποῖ δʼ ἐγώ;
ἱερεῦ διαφύλαξόν μʼ, ἵνʼ ὦ σοι ξυμπότης.
ἀπολούμεθʼ ὦναξ Ἡράκλεις.
οὐ μὴ καλεῖς μʼ
ὦνθρωφʼ, ἱκετεύω, μηδὲ κατερεῖς τοὔνομα.
Διόνυσε τοίνυν.
τοῦτό γʼ ἧττον θατέρου.
ἴθʼ ᾗπερ ἔρχει.
δεῦρο δεῦρʼ ὦ δέσποτα.
τί δʼ ἔστι;
θάρρει· πάντʼ ἀγαθὰ πεπράγαμεν,
ἔξεστί θʼ ὥσπερ Ἡγέλοχος ἡμῖν λέγειν,
ἐκ κυμάτων γὰρ αὖθις αὖ γαλῆν ὁρῶ.
ἥμπουσα φρούδη.
κατόμοσον.
νὴ τὸν Δία.
καὖθις κατόμοσον.
νὴ Δίʼ.
ὄμοσον.
νὴ Δία.
οἴμοι τάλας, ὡς ὠχρίασʼ αὐτὴν ἰδών.
ὁδὶ δὲ δείσας ὑπερεπυρρίασέ σου.
οἴμοι, πόθεν μοι τὰ κακὰ ταυτὶ προσέπεσεν;
τίνʼ αἰτιάσομαι θεῶν μ' ἀπολλύναι;
αἰθέρα Διὸς δωμάτιον ἢ χρόνου πόδα;
οὗτος.
τί ἔστιν;
οὐ κατήκουσας;
τίνος;
αὐλῶν πνοῆς.
ἔγωγε, καὶ δᾴδων γέ με
αὔρα τις εἰσέπνευσε μυστικωτάτη.
ἀλλʼ ἠρεμὶ πτήξαντες ἀκροασώμεθα.