Ancient Greek
Lyric-Scene 4
Aristophanes, Βάτραχοι 4.2
Not analysed yet
Πλαθάνη Πλαθάνη δεῦρʼ ἔλθʼ, ὁ πανοῦργος οὑτοσί,
ὃς ἐς τὸ πανδοκεῖον εἰσελθών ποτε
ἑκκαίδεκʼ ἄρτους κατέφαγʼ ἡμῶν.
νὴ Δία
ἐκεῖνος αὐτὸς δῆτα.
κακὸν ἥκει τινί.
καὶ κρέα γε πρὸς τούτοισιν ἀνάβραστʼ εἴκοσιν
ἀνʼ ἡμιωβολιαῖα.
δώσει τις δίκην.
καὶ τὰ σκόροδα τὰ πολλά.
ληρεῖς ὦ γύναι
κοὐκ οἶσθʼ ὅ τι λέγεις.
οὐ μὲν οὖν με προσεδόκας,
ὁτιὴ κοθόρνους εἶχες, ἂν γνῶναί σʼ ἔτι;
τί δαί; τὸ πολὺ τάριχος οὐκ εἴρηκά πω.
μὰ Δίʼ οὐδὲ τὸν τυρόν γε τὸν χλωρὸν τάλαν,
ὃν οὗτος αὐτοῖς τοῖς ταλάροις κατήσθιεν
κἄπειτʼ ἐπειδὴ τἀργύριον ἐπραττόμην,
ἔβλεψεν ἔς με δριμὺ κἀμυκᾶτό γε.
τούτου πάνυ τοὔργον· οὗτος ὁ τρόπος πανταχοῦ.
καὶ τὸ ξίφος γʼ ἐσπᾶτο μαίνεσθαι δοκῶν.
νὴ Δία τάλαινα.
νὼ δὲ δεισάσα γέ που
ἐπὶ τὴν κατήλιφʼ εὐθὺς ἀνεπηδήσαμεν·
ὁ δʼ ᾤχετʼ ἐξᾴξας γε τὰς ψιάθους λαβών.
καὶ τοῦτο τούτου τοὔργον.
ἀλλʼ ἐχρῆν τι δρᾶν.
ἴθι δὴ κάλεσον τὸν προστάτην Κλέωνά μοι.
σὺ δʼ ἔμοιγʼ ἐάνπερ ἐπιτύχῃς Ὑπέρβολον,
ἵνʼ αὐτὸν ἐπιτρίψωμεν.
ὦ μιαρὰ φάρυξ,
ὡς ἡδέως ἄν σου λίθῳ τοὺς γομφίους
κόπτοιμʼ ἄν, οἷς μου κατέφαγες τὰ φορτία.
ἐγὼ δέ γʼ ἐς τὸ βάραθρον ἐμβάλοιμί σε.
ἐγὼ δὲ τὸν λάρυγγʼ ἂν ἐκτέμοιμί σου
δρέπανον λαβοῦσʼ, ᾧ τὰς χόλικας κατέσπασας.
ἀλλʼ εἶμʼ ἐπὶ τὸν Κλέωνʼ, ὃς αὐτοῦ τήμερον
ἐκπηνιεῖται ταῦτα προσκαλούμενος.
κάκιστʼ ἀπολοίμην, Ξανθίαν εἰ μὴ φιλῶ.
οἶδʼ οἶδα τὸν νοῦν· παῦε παῦε τοῦ λόγου.
οὐκ ἂν γενοίμην Ἡρακλῆς ἄν.
μηδαμῶς
ὦ Ξανθίδιον.
καὶ πῶς ἂν Ἀλκμήνης ἐγὼ
υἱὸς γενοίμην δοῦλος ἅμα καὶ θνητὸς ὤν;
οἶδʼ οἶδʼ ὅτι θυμοῖ, καὶ δικαίως αὐτὸ δρᾷς·
κἂν εἴ με τύπτοις, οὐκ ἂν ἀντείποιμί σοι.
ἀλλʼ ἤν σε τοῦ λοιποῦ ποτʼ ἀφέλωμαι χρόνου,
πρόρριζος αὐτός, ἡ γυνή, τὰ παιδία,
κάκιστʼ ἀπολοίμην, κἀρχέδημος ὁ γλάμων.
δέχομαι τὸν ὅρκον κἀπὶ τούτοις λαμβάνω.