Ancient Greek · ~11 min
Lyric-Scene 4
Aristophanes, Βάτραχοι 4.4
Not analysed yet
ξυνδεῖτε ταχέως τουτονὶ τὸν κυνοκλόπον,
ἵνα δῷ δίκην· ἀνύετον.
ἥκει τῳ κακόν.
οὐκ ἐς κόρακας; μὴ πρόσιτον.
εἶεν, καὶ μάχει;
ὁ Διτύλας χὠ Σκεβλύας χὠ Παρδόκας
χωρεῖτε δευρὶ καὶ μάχεσθε τουτῳί.
εἶτʼ οὐχὶ δεινὰ ταῦτα, τύπτειν τουτονὶ
κλέπτοντα πρὸς τἀλλότρια;
μἀλλʼ ὑπερφυᾶ.
σχέτλια μὲν οὖν καὶ δεινά.
καὶ μὴν νὴ Δία
εἰ πώποτʼ ἦλθον δεῦρʼ, ἐθέλω τεθνηκέναι,
ἢ ʼκλεψα τῶν σῶν ἄξιόν τι καὶ τριχός.
καί σοι ποιήσω πρᾶγμα γενναῖον πάνυ·
βασάνιζε γὰρ τὸν παῖδα τουτονὶ λαβών,
κἄν ποτέ μʼ ἕλῃς ἀδικοῦντʼ, ἀπόκτεινόν μʼ ἄγων.
καὶ πῶς βασανίσω;
πάντα τρόπον, ἐν κλίμακι
δήσας κρεμάσας ὑστριχίδι μαστιγῶν, δέρων,
στρεβλῶν, ἔτι δʼ ἐς τὰς ῥῖνας ὄξος ἐγχέων,
πλίνθους ἐπιτιθείς, πάντα τἄλλα, πλὴν πράσῳ
μὴ τύπτε τοῦτον μηδὲ γητείῳ νέῳ.
δίκαιος ὁ λόγος· κἄν τι πηρώσω γέ σου
τὸν παῖδα τύπτων, τἀργύριόν σοι κείσεται.
μὴ δῆτʼ ἔμοιγʼ. οὕτω δὲ βασάνιζʼ ἀπαγαγών.
αὐτοῦ μὲν οὖν, ἵνα σοὶ κατʼ ὀφθαλμοὺς λέγῃ.
κατάθου σὺ τὰ σκεύη ταχέως, χὤπως ἐρεῖς
ἐνταῦθα μηδὲν ψεῦδος.
ἀγορεύω τινὶ
ἐμὲ μὴ βασανίζειν ἀθάνατον ὄντʼ· εἰ δὲ μή,
αὐτὸς σεαυτὸν αἰτιῶ.
λέγεις δὲ τί;
ἀθάνατος εἶναί φημι Διόνυσος Διός,
τοῦτον δὲ δοῦλον.
ταῦτʼ ἀκούεις;
φήμʼ ἐγώ.
καὶ πολύ γε μᾶλλόν ἐστι μαστιγωτέος·
εἴπερ θεὸς γάρ ἐστιν, οὐκ αἰσθήσεται.
τί δῆτʼ, ἐπειδὴ καὶ σὺ φῂς εἶναι θεός,
οὐ καὶ σὺ τύπτει τὰς ἴσας πληγὰς ἐμοί;
δίκαιος ὁ λόγος· χὠπότερόν γʼ ἂν νῷν ἴδῃς
κλαύσαντα πρότερον ἢ προτιμήσαντά τι
τυπτόμενον, εἶναι τοῦτον ἡγοῦ μὴ θεόν.
οὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐκ εἶ σὺ γεννάδας ἀνήρ·
χωρεῖς γὰρ ἐς τὸ δίκαιον. ἀποδύεσθε δή.
πῶς οὖν βασανιεῖς νὼ δικαίως;
ῥᾳδίως·
πληγὴν παρὰ πληγὴν ἑκάτερον.
καλῶς λέγεις.
ἰδού.
σκόπει νυν ἤν μʼ ὑποκινήσαντʼ ἴδῃς.
ἤδη ʼπάταξά σʼ.
οὐ μὰ Δίʼ.
οὐδʼ ἐμοὶ δοκεῖς.
ἀλλʼ εἶμʼ ἐπὶ τονδὶ καὶ πατάξω.
πηνίκα;
καὶ δὴ ʼπάταξα.
κᾆτα πῶς οὐκ ἔπταρον;
οὐκ οἶδα· τουδὶ δʼ αὖθις ἀποπειράσομαι.
οὔκουν ἀνύσεις τι; ἀτταταῖ.
τί τἀτταταῖ;
μῶν ὠδυνήθης;
οὐ μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἐφρόντισα
ὁπόθʼ Ἡράκλεια τἀν Διομείοις γίγνεται.
ἅνθρωπος ἱερός. δεῦρο πάλιν βαδιστέον.
ἰοὺ ἰού.
τί ἔστιν;
ἱππέας ὁρῶ.
τί δῆτα κλάεις;
κρομμύων ὀσφραίνομαι.
ἐπεὶ προτιμᾷς γʼ οὐδέν.
οὐδέν μοι μέλει.
βαδιστέον τἄρʼ ἐστὶν ἐπὶ τονδὶ πάλιν.
οἴμοι.
τί ἔστι;
τὴν ἄκανθαν ἔξελε.
τί τὸ πρᾶγμα τουτί; δεῦρο πάλιν βαδιστέον.
Ἄπολλον—ὅς που Δῆλον ἢ Πυθῶνʼ ἔχεις.
ἤλγησεν· οὐκ ἤκουσας;
οὐκ ἔγωγʼ, ἐπεὶ
ἴαμβον Ἱππώνακτος ἀνεμιμνῃσκόμην.
οὐδὲν ποιεῖς γάρ· ἀλλὰ τὰς λαγόνας σπόδει.
μὰ τὸν Δίʼ ἀλλʼ ἤδη πάρεχε τὴν γαστέρα.
Πόσειδον
ἤλγησέν τις.
ὃς Αἰγαίου πρῶνας ἢ γλαυκᾶς μέδεις ἁλὸς ἐν βένθεσιν.
οὔ τοι μὰ τὴν Δήμητρα δύναμαί πω μαθεῖν
ὁπότερος ὑμῶν ἐστι θεός. ἀλλʼ εἴσιτον·
ὁ δεσπότης γὰρ αὐτὸς ὑμᾶς γνώσεται
χἠ Φερρέφατθʼ, ἅτʼ ὄντε κἀκείνω θεώ.
ὀρθῶς λέγεις· ἐβουλόμην δʼ ἂν τοῦτό σε
πρότερον νοῆσαι, πρὶν ἐμὲ τὰς πληγὰς λαβεῖν.