Ancient Greek · ~10 min
Episode 10
Aristophanes, Ἀχαρνῆς 10
Not analysed yet
ἴττω Ἡρακλῆς ἔκαμόν γα τὰν τύλαν κακῶς·
κατάθου τὺ τὰν γλάχωνʼ ἀτρέμας Ἰσμηνία·
ὑμὲς δʼ ὅσοι Θείβαθεν αὐληταὶ πάρα
τοῖς ὀστίνοις φυσῆτε τὸν πρωκτὸν κυνός.
παῦʼ ἐς κόρακας. οἱ σφῆκες οὐκ ἀπὸ τῶν θυρῶν;
πόθεν προσέπτονθʼ οἱ κακῶς ἀπολούμενοι
ἐπὶ τὴν θύραν μοι Χαιριδῆς βομβαύλιοι;
νεὶ τὸν Ἰόλαον ἐπεχαρίττα γʼ ὦ ξένε·
Θείβαθε γὰρ φυσᾶντες ἐξόπισθέ μου
τἄνθια τᾶς γλάχωνος ἀπέκιξαν χαμαί.
ἀλλʼ εἴ τι βούλει, πρίασο τῶν ἐγὼ φέρω
τῶν ὀρταλίχων ἢ τῶν τετραπτερυλλίδων.
ὦ χαῖρε κολλικοφάγε Βοιωτίδιον.
τί φέρεις;
ὅσʼ ἐστὶν ἀγαθὰ Βοιωτοῖς ἁπλῶς,
ὀρίγανον γλαχὼ ψιάθως θρυαλλίδας
νάσσας κολοιὼς ἀτταγᾶς φαλαρίδας
τροχίλως κολύμβως.
ὡσπερεὶ χειμὼν ἄρα
ὀρνιθίας ἐς τὴν ἀγορὰν ἐλήλυθας.
καὶ μὰν φέρω χᾶνας λαγὼς ἀλώπεκας
σκάλοπας ἐχίνως αἰελούρως πικτίδας
ἰκτῖδας ἐνύδρως ἐγχέλεις Κωπαΐδας.
ὦ τερπνότατον σὺ τέμαχος ἀνθρώποις φέρων,
δός μοι προσειπεῖν, εἰ φέρεις, τὰς ἐγχέλεις.
πρέσβειρα πεντήκοντα Κωπᾴδων κορᾶν,
ἔκβαθι τῶδε κἠπιχάριτται τῷ ξένῳ.
ὦ φιλτάτη σὺ καὶ πάλαι ποθουμένη,
ἦλθες ποθεινὴ μὲν τρυγῳδικοῖς χοροῖς,
φίλη δὲ Μορύχῳ. δμῶες ἐξενέγκατε
τὴν ἐσχάραν μοι δεῦρο καὶ τὴν ῥιπίδα.
σκέψασθε παῖδες τὴν ἀρίστην ἔγχελυν,
ἥκουσαν ἕκτῳ μόλις ἔτει ποθουμένην·
προσείπατʼ αὐτὴν ὦ τέκνʼ· ἄνθρακας δʼ ἐγὼ
ὑμῖν παρέξω τῆσδε τῆς ξένης χάριν.
ἀλλʼ ἔσφερʼ αὐτήν· μηδὲ γὰρ θανών ποτε
σοῦ χωρὶς εἴην ἐντετευτλανωμένης.
ἐμοὶ δὲ τιμὰ τᾶσδε πᾷ γενήσεται;
ἀγορᾶς τέλος ταύτην γέ που δώσεις ἐμοί·
ἀλλʼ εἴ τι πωλεῖς τῶνδε τῶν ἄλλων λέγε.
ἰώγα ταῦτα πάντα.
φέρε πόσου λέγεις;
ἢ φορτίʼ ἕτερʼ ἐνθένδʼ ἐκεῖσʼ ἄξεις ἰών;
ὅ τι γʼ ἔστʼ Ἀθάναις, ἐν Βοιωτοῖσιν δὲ μή.
ἀφύας ἄρʼ ἄξεις πριάμενος Φαληρικὰς
ἢ κέραμον.
ἀφύας ἢ κέραμον; ἀλλʼ ἔντʼ ἐκεῖ·
ἀλλʼ ὅ τι παρʼ ἁμῖν μή ʼστι, τᾷδε δʼ αὖ πολύ.
ἐγᾦδα τοίνυν· συκοφάντην ἔξαγε,
ὥσπερ κέραμον ἐνδησάμενος.
νεὶ τὼ θιὼ
λάβοιμι μέντἂν κέρδος ἀγαγὼν καὶ πολύ,
ᾇπερ πίθακον ἀλιτρίας πολλᾶς πλέων.
καὶ μὴν ὁδὶ Νίκαρχος ἔρχεται φανῶν.
μικκός γα μᾶκος οὗτος.
ἀλλʼ ἅπαν κακόν.
ταυτὶ τίνος τὰ φορτίʼ ἐστί;
τῶδʼ ἐμὰ
Θείβαθεν, ἴττω Δεύς.
ἐγὼ τοίνυν ὁδὶ
φαίνω πολέμια ταῦτα.
τί δὲ κακὸν παθὼν
ὀρναπετίοισι πόλεμον ἤρα καί μάχαν;
καὶ σέ γε φανῶ πρὸς τοῖσδε.
τί ἀδικείμενος;
ἐγὼ φράσω σοι τῶν περιεστώτων χάριν·
ἐκ τῶν πολεμίων γʼ εἰσάγεις θρυαλλίδας.
ἔπειτα φαίνεις δῆτα διὰ θρυαλλίδα;
αὕτη γὰρ ἐμπρήσειεν ἂν τὸ νεώριον.
νεώριον θρυαλλίς;
οἶμαι·
τίνι τρόπῳ;
ἐνθεὶς ἂν ἐς τίφην ἀνὴρ Βοιώτιος
ἅψας ἄν ἐσπέμψειεν ἐς τὸ νεώριον
διʼ ὑδρορρόας, βορέαν ἐπιτηρήσας μέγαν.
κεἴπερ λάβοιτο τῶν νεῶν τὸ πῦρ ἅπαξ,
σελαγοῖντʼ ἂν εὐθύς.
ὦ κάκιστʼ ἀπολούμενε,
σελαγοῖντʼ ἂν ὑπὸ τίφης τε καὶ θρυαλλίδος;
μαρτύρομαι.
ξυλλάμβανʼ αὐτοῦ τὸ στόμα·
δός μοι φορυτόν, ἵνʼ αὐτὸν ἐνδήσας φέρω
ὥσπερ κέραμον ἵνα μὴ καταγῇ φερόμενος.