Ancient Greek · ~3 min
Lyric-Scene 14
Aristophanes, Ἀχαρνῆς 14.2
Not analysed yet
οἴμοι τάλας.
ὦ Ἡράκλεις τίς οὑτοσί;
ἀνὴρ κακοδαίμων.
κατὰ σεαυτόν νυν τρέπου.
ὦ φίλτατε, σπονδαὶ γάρ εἰσι σοὶ μόνῳ,
μέτρησον εἰρήνης τί μοι, κἂν πέντʼ ἔτη.
τί δʼ ἔπαθες;
ἐπετρίβην ἀπολέσας τὼ βόε.
πόθεν;
ἀπὸ Φυλῆς ἔλαβον οἱ Βοιώτιοι.
ὦ τρισκακόδαιμον εἶτα λευκὸν ἀμπέχει;
καὶ ταῦτα μέντοι νὴ Δίʼ ὥπερ μʼ ἐτρεφέτην
ἐν πᾶσι βολίτοις.
εἶτα νυνὶ τοῦ δέει;
ἀπόλωλα τὠφθαλμὼ δακρύων τὼ βόε.
ἀλλʼ εἴ τι κήδει Δερκέτου Φυλασίου,
ὑπάλειψον εἰρήνῃ με τὠφθαλμὼ ταχύ.
ἀλλʼ ὦ πόνηρʼ οὐ δημοσιεύων τυγχάνω.
ἴθʼ ἀντιβολῶ σʼ, ἤν πως κομίσωμαι τὼ βόε.
οὐκ ἔστιν, ἀλλὰ κλᾶε πρὸς τοὺς Πιττάλου.
σὺ δʼ ἀλλά μοι σταλαγμὸν εἰρήνης ἕνα
ἐς τὸν καλαμίσκον ἐνστάλαξον τουτονί.
οὐδʼ ἂν στριβιλικίγξ· ἀλλʼ ἀπιὼν οἴμωζέ ποι.
οἴμοι κακοδαίμων τοῖν γεωργοῖν βοιδίοιν.