Ancient Greek · ~7 min
Lyric-Scene 5, lines 5.4.393-5.4.439
Aristophanes, Ἀχαρνῆς 5.4.393-439
Not analysed yet
ὥρα ʼστὶν ἤδη καρτερὰν ψυχὴν λαβεῖν,
καί μοι βαδιστέʼ ἐστὶν ὡς Εὐριπίδην.
παῖ παῖ.
τίς οὗτος,
ἔνδον ἔστʼ Εὐριπίδης;
οὐκ ἔνδον ἔνδον ἐστίν, εἰ γνώμην ἔχεις.
πῶς ἔνδον εἶτʼ οὐκ ἔνδον;
ὀρθῶς ὦ γέρον.
ὁ νοῦς μὲν ἔξω ξυλλέγων ἐπύλλια
οὐκ ἔνδον, αὐτὸς δʼ ἔνδον ἀναβάδην ποιεῖ
τραγῳδίαν.
ὦ τρισμακάριʼ Εὐριπίδη,
ὅθʼ ὁ δοῦλος οὑτωσὶ σαφῶς ἀπεκρίνατο.
ἐκκάλεσον αὐτόν.
ἀλλʼ ἀδύνατον.
ἀλλʼ ὅμως·
οὐ γὰρ ἂν ἀπέλθοιμʼ, ἀλλὰ κόψω τὴν θύραν.
Εὐριπίδη, Εὐριπίδιον,
ὑπάκουσον, εἴπερ τώποτʼ ἀνθρώπων τινί·
Δικαιόπολις καλεῖ σε Χολλῄδης, ἐγώ.
ἀλλʼ οὐ σχολή.
ἀλλʼ ἐκκυκλήθητʼ.
ἀλλʼ ἀδύνατον.
ἀλλʼ ὅμως.
ἀλλʼ ἐκκυκλήσομαι· καταβαίνειν δʼ οὐ σχολή.
Εὐριπίδη,
τί λέλακας;
ἀναβάδην ποιεῖς,
ἐξὸν καταβάδην; οὐκ ἐτὸς χωλοὺς ποιεῖς.
ἀτὰρ τί τὰ ῥάκιʼ ἐκ τραγῳδίας ἔχεις,
ἐσθῆτʼ ἐλεινήν; οὐκ ἐτὸς πτωχοὺς ποιεῖς.
ἀλλʼ ἀντιβολῶ πρὸς τῶν γονάτων σʼ Εὐριπίδη,
δός μοι ῥάκιόν τι τοῦ παλαιοῦ δράματος.
δεῖ γάρ με λέξαι τῷ χορῷ ῥῆσιν μακράν·
αὕτη δὲ θάνατον, ἢν κακῶς λέξω, φέρει.
τὰ ποῖα τρύχη; μῶν ἐν οἷς Οἰνεὺς ὁδὶ
ὁ δύσποτμος γεραιὸς ἠγωνίζετο;
οὐκ Οἰνέως ἦν, ἀλλʼ ἔτʼ ἀθλιωτέρου.
τὰ τοῦ τυφλοῦ Φοίνικος;
οὐ Φοίνικος, οὔ·
ἀλλʼ ἕτερος ἦν Φοίνικος ἀθλιώτερος.
ποίας ποθʼ ἁνὴρ λακίδας αἰτεῖται πέπλων;
ἀλλʼ ἦ Φιλοκτήτου τὰ τοῦ πτωχοῦ λέγεις;
οὐκ ἀλλὰ τούτου πολὺ πολὺ πτωχιστέρου.
ἀλλʼ ἦ τὰ δυσπινῆ ʼθέλεις πεπλώματα,
ἃ Βελλεροφόντης εἶχʼ ὁ χωλὸς οὑτοσί;
οὐ Βελλεροφόντης· ἀλλὰ κἀκεῖνος μὲν ἦν
χωλὸς προσαιτῶν στωμύλος δεινὸς λέγειν.
οἶδʼ ἄνδρα Μυσὸν Τήλεφον.
ναὶ Τήλεφον·
τούτου δὸς ἀντιβολῶ σέ μοι τὰ σπάργανα.
ὦ παῖ δὸς αὐτῷ Τηλέφου ῥακώματα.
κεῖται δʼ ἄνωθεν τῶν Θυεστείων ῥακῶν
μεταξὺ τῶν Ἰνοῦς.
ἰδοὺ ταυτὶ λαβέ.
ὦ Ζεῦ διόπτα καὶ κατόπτα πανταχῇ,
ἐνσκευάσασθαί μʼ οἷον ἀθλιώτατον.
Εὐριπίδη, ʼπειδήπερ ἐχαρίσω ταδί,
κἀκεῖνά μοι δὸς τἀκόλουθα τῶν ῥακῶν,
τὸ πιλίδιον περὶ τὴν κεφαλὴν τὸ Μύσιον.