Ancient Greek · ~7 min
Lyric-Scene 5, lines 5.4.440-5.4.484
Aristophanes, Ἀχαρνῆς 5.4.440-484
Not analysed yet
δεῖ γάρ με δόξαι πτωχὸν εἶναι τήμερον,
εἶναι μὲν ὅσπερ εἰμί, φαίνεσθαι δὲ μή·
τοὺς μὲν θεατὰς εἰδέναι μʼ ὃς εἴμʼ ἐγώ,
τοὺς δʼ αὖ χορευτὰς ἠλιθίους παρεστάναι,
ὅπως ἂν αὐτοὺς ῥηματίοις σκιμαλίσω.
δώσω· πυκνῇ γὰρ λεπτὰ μηχανᾷ φρενί.
εὐδαιμονοίης, Τηλέφῳ δʼ ἁγὼ φρονῶ.
εὖ γʼ οἷον ἤδη ῥηματίων ἐμπίμπλαμαι.
ἀτὰρ δέομαί γε πτωχικοῦ βακτηρίου.
τουτὶ λαβὼν ἄπελθε λαΐνων σταθμῶν.
ὦ θύμʼ, ὁρᾷς γὰρ ὡς ἀπωθοῦμαι δόμων,
πολλῶν δεόμενος σκευαρίων· νῦν δὴ γενοῦ
γλίσχρος προσαιτῶν λιπαρῶν τʼ. Εὐριπίδη
δός μοι σπυρίδιον διακεκαυμένον λύχνῳ.
τί δʼ ὦ τάλας σε τοῦδʼ ἔχει πλέκους χρέος;
χρέος μὲν οὐδέν, βούλομαι δʼ ὅμως λαβεῖν.
λυπηρὸς ἴσθʼ ὢν κἀποχώρησον δόμων.
φεῦ·
εὐδαιμονοίης, ὥσπερ ἡ μήτηρ ποτέ.
ἄπελθε νῦν μοι.
μἀλλά μοι δὸς ἓν μόνον
κοτυλίσκιον τὸ χεῖλος ἀποκεκρουσμένον.
φθείρου λαβὼν τόδʼ· ἴσθʼ ὀχληρὸς ὢν δόμοις.
οὔπω μὰ Δίʼ· οἶσθʼ οἷʼ αὐτὸς ἐργάζει κακά.
ἀλλʼ ὦ γλυκύτατʼ Εὐριπίδη τουτὶ μόνον
δός μοι χυτρίδιον σφογγίῳ βεβυσμένον.
ὦνθρωπʼ ἀφαιρήσει με τὴν τραγῳδίαν·
ἄπελθε ταυτηνὶ λαβών.
ἀπέρχομαι.
καίτοι τί δράσω; δεῖ γὰρ ἑνὸς οὗ μὴ τυχὼν
ἀπόλωλʼ. ἄκουσον ὦ γλυκύτατʼ Εὐριπίδη·
τουτὶ λαβὼν ἄπειμι κοὐ πρόσειμʼ ἔτι·
ἐς τὸ σπυρίδιον ἰσχνά μοι φυλλεῖα δός.
ἀπολεῖς μʼ. ἰδού σοι. φροῦδά μοι τὰ δράματα.
ἀλλʼ οὐκέτʼ, ἀλλʼ ἄπειμι. καὶ γάρ εἰμʼ ἄγαν
ὀχληρός, οὐ δοκῶν με κοιράνους στυγεῖν.
οἴμοι κακοδαίμων, ὡς ἀπόλωλʼ. ἐπελαθόμην
ἐν ᾧπέρ ἐστι πάντα μοι τὰ πράγματα.
Εὐριπίδιον ὦ φιλτάτιον καὶ γλυκύτατον,
κάκιστʼ ἀπολοίμην, εἴ τί σʼ αἰτήσαιμʼ ἔτι,
πλὴν ἓν μόνον, τουτὶ μόνον τουτὶ μόνον,
σκάνδικά μοι δὸς μητρόθεν δεδεγμένος.
ἁνὴρ ὑβρίζει· κλῇε πηκτὰ δωμάτων.
ὦ θύμʼ ἄνευ σκάνδικος ἐμπορευτέα.
ἆρʼ οἶσθʼ ὅσον τὸν ἀγῶνʼ ἀγωνιεῖ τάχα,
μέλλων ὑπὲρ Λακεδαιμονίων ἀνδρῶν λέγειν;
πρόβαινέ νυν ὦ θυμέ· γραμμὴ δʼ αὑτηί.
ἕστηκας; οὐκ εἶ καταπιὼν Εὐριπίδην;