Ancient Greek · ~2 min
Chapter 6
Aristotle, De mundo 6
Not analysed yet
πάνθ’ ὅσα τ’ ἦν ὅσα τ’ ἐστὶν ὅσα τ’ ἔσται ὀπίσσω,
δένδρεά τ’ ἐβλάστησε καὶ ἀνέρες ἠδὲ γυναῖκες
θῆρές τ’ οἰωνοί τε καὶ ὑδατοθρέμμονες ἰχθῦς.
Οὔλυμπόνδ’, ὅθι φασὶ θεῶν ἕδος ἀσφαλὲς αἰεί
ἔμμεναι. Οὔτ’ ἀνέμοισι τινάσσεται οὔτε ποτ’ ὄμβρῳ
δεύεται, οὔτε χιὼν ἐπιπίλναται, ἀλλὰ μάλ’ αἴθρη
πέπταται ἀννέφελος, λευκὴ δ’ ἀναδέδρομεν αἴγλη.
Ζεὺς δ’ ἔλαχ’ οὐρανὸν εὐρὺν ἐν αἰθέρι καὶ νεφέλῃσιν.
πόλις δ’ ὁμοῦ μὲν θυμιαμάτων γέμει,
ὁμοῦ δὲ παιάνων τε καὶ στεναγμάτων.
κλήθρη τ’ αἴγειρός τε καὶ εὐώδης κυπάρισσος,
ὄχναι καὶ ῥοιαὶ καὶ μηλέαι ἀγλαόκαρποι,