Poem 1

τἀπὶ Κρόνου· τοῖς ἄντιτ’ ἄ[λλ]οτ’ [ἤλλαξεν, λέγουσι, καί κως [ο] ὐ[κ ὀ]νημέναις [ὀργαῖς δίκαιος ὁ [Ζεύ]ς, οὐ δίκα[ια] δ’ αἰσύμνων τῶν ἑρπετῶν [μ]ὲν ἐξέκοψε τὸ φθέ[γμα, γένος δὲ τοῦτ’ ἀ[νιγ]ρόν, ὥσπερ οὐ κάρτος ἡμέων ἐχόντων χἠτέροις ἀπάρξασθαι, [ἤμει]ψ’ ἐς ἀνδρῶν· καὶ κενὸς [φρ]ε[νῶν] δῆμος [πλεί]ω φιλόψου ψιττακοῦ λε[λήκασιν. οἱ [δὲ] τραγῳδοὶ τῶν θάλασσαν οἰ[κεύντων ἔχο[υ]σι φωνήν· οἱ δὲ πάντες [ὑμνῳδοὶ καὶ που[λ]ύμυθοι καὶ λάλοι πε[φύκασιν ἐκεῖθεν, ὠνδρόνικε, ταῦτα δ’ Α[ἴσω]πος ὁ Σαρδιην〈ὸ〉ς εἶπεν, ὅντιν’ οἱ Δελφοὶ ᾄδοντα μῦθον οὐ καλῶς ἐδέξαντο. . . . . . . . . . . . . . . . . . ἡ] ζοὴ μετέστραπται . . .