Poem 1

ὡς πρῖνον, ὡς δρῦν, ὡς κύπειρον, ὡς ὕλην. τίς δ’ εὗρ’ ἐλαίην; Παλλάς, ἦμος ἤ[ρ]ιζ[ε τῷ φυκιοίκῳ κἠδίκαζεν ἀρχαῖος ἀνὴρ ὄφις τὰ νέρθεν ἀμφὶ τῆς Ἀκτῆς. ἓν ἡ δάφνη πέπτωκε. τῶν δ’ ἀειζώων τίς τὴν ἐλαίην, τίς δὲ [τ]ὴν δάφνην τιμᾷ; δάφνην Ἀπόλλων, ἡ δὲ Παλλὰς ἣν εὗρεν. ξυνὸν τόδ’ αὐταῖς, θεοὺς γὰρ οὐ διακρίνω. τ[ίς] τῆς δάφνης ὁ καρπός; ἐς τί χρήσωμαι; μήτ’ ἔσθε μήτε πῖνε μήτ’ ἐπιχρίσῃς. ὁ τῆς δ’ ἐλαίης ἕαδε πόλλ’, ἔσω μάσταξ ὡς ἔ[νθεσι]ν καλεῦσιν, ἂν δὲ τὸ χρῖμα ἐν [ῇ, κο]λυμβά[ς], ἣν ἐπα[ῦρε] χὠ Θησεύς. [τὸ δ]εύ[τερ]ον τίθημι τῇ δάφνῃ πτῶμα. τεῦ γὰρ [τὸ] φύλλον οἱ ἱκέται προτείν[ο]υσι; τὸ τῆς ἐλαίης. τὰ τρί’ ἡ δάφνη κεῖται. φεῦ τῶν ἀτρύτων οἷα κωτιλίζουσι· λαιδρὴ κορώνη, κῶς τὸ χεῖλος οὐκ ἀλγεῖς; [τεῦ γ]ὰρ τὸ πρέμνον Δήλιοι φυλάσσουσι; [τὸ τ]ῆς ἐλαίης, ἣ κ[αθεῖσ]ε τὴν Λητώ. . . . . . . ὣς εἶπε, τῇ δ’ ὁ θυμὸς ἀμφὶ τῇ ῥήσει ἤλγησε, μέζον δ’ ἢ τὸ πρόσθεν ἢ[σχαλλ]εν. [φεῦ] φεῦ, τὸ λοιπὸν εικο. εστονουτ . . . . ατα . . . . . ς ἣ χύτ’ εἶχε . . . τρ . . . . να ἔλεξεν, ἦν γὰρ οὐκ ἄπωθε τῶν δένδρων· οὐκ, ὦ τάλαιναι, παυσόμεσθα, μὴ λίην γεν〈ώ〉μεθ’ ἐχθραί; μὴ λέγωμεν ἀλλήλας ἄνολβα· ναὶ . . . . ἀλλὰ ταῦτ’ ὀ . . μ . να. τὴν δ’ ἄγρι[ο]ς φανεῖσα ταῦρος ἡ δάφνη ἔβλεψε καὶ τάδ’ εἶπεν· “ὦ κακὴ λώβη, ὡς δὴ μί’ ἡμέων καὶ σὺ μή με ποιῆσαι εὔστεκτον· ᾖ γὰρ γειτονεῦσ’ ἀποπνίγεις. . . . . . .