Ancient Greek
2.207.1
Empedocles, Testimonia 2.207.1
Unproofread scanNot analysed yet
ἥλιον (v. 3) καλῶν, τὸν δὲ ἄερα αὐγήν (v. 4) καὶ οὐρανόν (22, 2), τὸ δὲ ὕδωρ ὀμβρον (5) καὶ θάλασσαν (22, 2). λέγει δὲ οὕτως: ἄλλ᾽ ἄμειβει᾽ ἄλλ᾽ ἄγε, τῶνδ᾽ ὅρων προτέρων ἐπιμάρτυρα δέοκεν, εἴ τι καὶ ἐν προτέροισι λιπόξυλον ἐπλετο μορφῆ, ἥλιον μὲν θερμόν ὁρᾶν καὶ λαμπρόν ἀπάντη, ἄμβροτα δ᾽ ὅσ᾽ ἴδει τε καὶ ἀρχέτι δεύεται αὐγή, ὀμβρον δ᾽ ἐν πᾶσι ὀνοφθέντ᾽ τε ὑγιαλέον τε· ἐκ δ᾽ αἱῆς προρέουσι σέληνυά τε καὶ στερεωπά. ἐν δὲ Κότῳ διάμορφα καὶ ἄνδιχα πάντα πέλονται, σὺν δ᾽ ἔβη ἐν Φιλότητι καὶ ἀλλήλοισι ποθεῖται. ἐκ τούτων γὰρ πάνθ᾽ ὅσα τ᾽ ἦν ὅσα τ᾽ ἔστι καὶ ἔσται, δένδρεά τ᾽ ἐβλάστησε καὶ ἄνδρες ἤδ᾽ γυναῖκες, θήρες τ᾽ οἴωνοί τε καὶ ὑδατόθρεμμονες ἰχθύς, καὶ τε θεοὶ δολιχάϊονες τιμήσι φέριστοι. αὐτὰ γὰρ ἔστιν ταῦτα, δι᾽ ἀλλήλων δὲ θέοντα γίνεται ἀλλοιωπά· τόσον διὰ χρήσις ἀμείβει.