Ancient Greek
2.240.5 to 2.241.7
Empedocles, Testimonia 2.240.5-2.241.7
Unproofread scanNot analysed yet
οὐ παύσεσθε φόνοις δυσηκέος; οὐχ ἐθοράτε ἀλλήλους δάπτοντες ἀκηδείησι νόσιο; μορφὴν δ’ ἀλλάξαντα πατὴρ φίλον υἱὸν ἀείρας σφάζει ἐπενχόμενος μέγα νήπιος· οἱ δ’ ἐπορεύνται λισσόμενοι θύοντας, ὁ δ’ αὐ νήκουστος ὁμοκλέων σφάξας ἐν μεγάροισι κακὴν ἀλεγύναιτο δαῖτα. 5 ὡς δ’ αὐτως πατέρ’ υἱὸς ἑλὼν καὶ μητέρα παῖδες θυμὸν ἀπορραίσαντε φίλας κατὰ σάκας ἐδουσιν. χαλκῶι ἀπὸ ψυχὴν ἀρύσας χρή, ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων φείδεσθαι δένδρων ἀπάντων. Vielleicht: δάφνης φύλλων ἀπο πάμπαν ἐχεσθαι. DYMUS in GEOPON. II 35, 8 πρῶτος δὲ ἀπέσχετο κυάμων Ἀμφάραος διὰ τὴν δι’ ὀνειρῶν μαντείαν· φέρεται δὲ καὶ Ὀφῆως τοιαῦδε ἐπη ‘δεῖλολ —ἐχεσθαι’ KALLIM. fr. 128 (bei Gell. a. O.) καὶ κυάμων ἀπο χειρᾶς ἐχειν, ἀνῶντος ἐδεστοῦ, κήγω Πυθαγόρης ὡς ἐκλέψε λέγω. KRATES in den Θήρες fr. 17 (I 135 K.) ἡμῶν δ’ ἀπο χειρᾶς ἐχεσθαι. δεῖλολ, πάνδειλοι, κυάμων ἀπο χειρᾶς ἐχεσθαι. epigr. 7, 3. 4; über das σχῆμα ἀπὸ κοινού] δῆλον γὰρ ὡς οἱ |μὲν κήρυκες φθίνεονται, |ἢ δ’ Ἑλλάς φθίνεται. μία |δὴ δύναμις τοῦ σημαίνομέ-(5)νου. καὶ ‘ταμῶν ἀτειρεῖ χαλκῶι’ (fr. 143)· ἐνταῦθα γὰρ τὸ μὲν ἀρύσαι ταμεῖν, ταῦτὸ δὲ κα[ι] παρ’ Ἐμ-πεδοκλεί γέγονεν ὅτε λέ-[(γ)ε(ται)] ‘τὸν δ’ οὖτ’ ἀρ τε Λιδὸς |τέγεοι δόμοι αἰγ[ιόχοιο]’ |ΤΕ” . . ΟΑΔΟΥΔΕ’. . . . . . . . . . |(10) Κ τὸν δ’ οὖτ’ ἀρ τε Λιδὸς τέγεοι δόμοι αἰγιόχοιο τέρποιο ἂν οὐδ(ὲ) <αἰνῆς Ἐ>κης τέγος τὸ δὲ ταμεῖν ἀρύσαι εἴρηκεν. οὐδεὶς, λοιπὸν ἀκεῖσθαι τοῖς ὑστερον διὰ τῶν καθαρισμῶν τὰς (τῶν) πρόσθε περὶ τὴν τροφὴν ἁμαρτίας. τοῦτο δὲ ὁμοίως γένοιτ’ ἂν, εἴ πρὸ ὀμμάτων ποιησάμενοι τὸ δεινὸν ἀνεφρημίσαιμεν κατὰ τὸν ‘Εμπεδοκλῆ λέγοντες· οὐμ’ ὅτι οὐ πρόσθεν με διώλεσε νηλεὲς ἡμαρ, πρὶν σχέτλι’ ἔργα βορᾶς περὶ χείλεσι μητίσασθαι. ἔοικε κατ’ Ἐμπεδοκλέα τῆς δάφνης τῶν φύλλων ἀπὸ πάμπαν ἐχεσθαι