Ancient Greek · ~11 min
Episode 1
Euripides, Ἰφιγένεια ἐν Αὐλίδι 1.1
Not analysed yet
Ὦ πρέσβυ, δόμων τῶνδε πάροιθεν
στεῖχε.
στείχω. τί δὲ καινουργεῖς,
Ἀγάμεμνον ἄναξ;
σπεύσεις;
σπεύδω.
μάλα τοι γῆρας τοὐμὸν ἄυπνον
καὶ ἐπʼ ὀφθαλμοῖς ὀξὺ πάρεστιν.
τίς ποτʼ ἄρʼ ἀστὴρ ὅδε πορθμεύει;
Σείριος ἐγγὺς τῆς ἑπταπόρου
Πλειάδος ᾄσσων ἔτι μεσσήρης.
οὔκουν φθόγγος γʼ οὔτʼ ὀρνίθων
οὔτε θαλάσσης· σιγαὶ δʼ ἀνέμων
τόνδε κατʼ Εὔριπον ἔχουσιν.
τί δὲ σὺ σκηνῆς ἐκτὸς ἀίσσεις,
Ἀγάμεμνον ἄναξ;
ἔτι δʼ ἡσυχία τῇδε κατʼ Αὖλιν
καὶ ἀκίνητοι φυλακαὶ τειχέων.
στείχωμεν ἔσω.
ζηλῶ σέ, γέρον,
ζηλῶ δʼ ἀνδρῶν ὃς ἀκίνδυνον
βίον ἐξεπέρασʼ ἀγνὼς ἀκλεής·
τοὺς δʼ ἐν τιμαῖς ἧσσον ζηλῶ.
καὶ μὴν τὸ καλόν γʼ ἐνταῦθα βίου.
τοῦτο δέ γʼ ἐστὶν τὸ καλὸν σφαλερόν,
καὶ τὸ πρότιμον
γλυκὺ μέν, λυπεῖ δὲ προσιστάμενον.
τοτὲ μὲν τὰ θεῶν οὐκ ὀρθωθέντʼ
ἀνέτρεψε βίον, τοτὲ δʼ ἀνθρώπων
γνῶμαι πολλαὶ
καὶ δυσάρεστοι διέκναισαν.
οὐκ ἄγαμαι ταῦτʼ ἀνδρὸς ἀριστέως.
οὐκ ἐπὶ πᾶσίν σʼ ἐφύτευσʼ ἀγαθοῖς,
Ἀγάμεμνον, Ἀτρεύς.
δεῖ δέ σε χαίρειν καὶ λυπεῖσθαι·
θνητὸς γὰρ ἔφυς. κἂν μὴ σὺ θέλῃς,
τὰ θεῶν οὕτω βουλόμενʼ ἔσται.
σὺ δὲ λαμπτῆρος φάος ἀμπετάσας
δέλτον τε γράφεις
τήνδʼ ἣν πρὸ χερῶν ἔτι βαστάζεις,
καὶ ταὐτὰ πάλιν γράμματα συγχεῖς
καὶ σφραγίζεις λύεις τʼ ὀπίσω
ῥίπτεις τε πέδῳ πεύκην, θαλερὸν
κατὰ δάκρυ χέων,
καὶ τῶν ἀπόρων οὐδενὸς ἐνδεῖς
μὴ οὐ μαίνεσθαι.
τί πονεῖς; τί νέον περὶ σοί, βασιλεῦ;
φέρε κοίνωσον μῦθον ἐς ἡμᾶς.
πρὸς δʼ ἄνδρʼ ἀγαθὸν πιστόν τε φράσεις·
σῇ γάρ μʼ ἀλόχῳ τότε Τυνδάρεως
πέμπει φερνὴν
συννυμφοκόμον τε δίκαιον.
πέμπω σοι πρὸς ταῖς πρόσθεν
δέλτους, ὦ Λήδας ἔρνος—
λέγε καὶ σήμαινʼ, ἵνα καὶ γλώσσῃ
σύντονα τοῖς σοῖς γράμμασιν αὐδῶ.
μὴ στέλλειν τὰν σὰν ἶνιν πρὸς
τὰν κολπώδη πτέρυγʼ Εὐβοίας
Αὖλιν ἀκλύσταν.
εἰς ἄλλας ὥρας γὰρ δὴ
παιδὸς δαίσομεν ὑμεναίους.
καὶ πῶς Ἀχιλεὺς λέκτρων ἀπλακὼν
οὐ μέγα φυσῶν θυμὸν ἐπαρεῖ
σοὶ σῇ τʼ ἀλόχῳ;
τόδε καὶ δεινόν· σήμαινʼ ὅ τι φῄς.
ὄνομʼ, οὐκ ἔργον, παρέχων Ἀχιλεὺς
οὐκ οἶδε γάμους, οὐδʼ ὅ τι πράσσομεν,
οὐδʼ ὅτι κείνῳ παῖδʼ ἐπεφήμισα
νυμφείους εἰς ἀγκώνων
εὐνὰς ἐκδώσειν λέκτροις.
δεινά γʼ ἐτόλμας, Ἀγάμεμνον ἄναξ,
ὃς τῷ τῆς θεᾶς σὴν παῖδʼ ἄλοχον
φατίσας ἦγες σφάγιον Δαναοῖς.
οἴμοι, γνώμας ἐξέσταν,
αἰαῖ, πίπτω δʼ εἰς ἄταν.
ἀλλʼ ἴθʼ ἐρέσσων σὸν πόδα, γήρᾳ
μηδὲν ὑπείκων.
σπεύδω, βασιλεῦ.
μή νυν μήτʼ ἀλσώδεις ἵζου
κρήνας μήθʼ ὕπνῳ θελχθῇς.
εὔφημα θρόει.
πάντῃ δὲ πόρον σχιστὸν ἀμείβων
λεῦσσε, φυλάσσων μή τίς σε λάθῃ
τροχαλοῖσιν ὄχοις παραμειψαμένη
παῖδα κομίζουσʼ ἐνθάδʼ ἀπήνη
Δαναῶν πρὸς ναῦς.
ἔσται τάδε.
κλῄθρων δʼ ἐξόρμοις
ἤν νιν πομπαῖς ἀντήσῃς,
πάλιν εἰσόρμα, σεῖε χαλινούς,
ἐπὶ Κυκλώπων ἱεὶς θυμέλας.
πιστὸς δὲ φράσας τάδε πῶς ἔσομαι,
λέγε, παιδὶ σέθεν τῇ σῇ τʼ ἀλόχῳ;
σφραγῖδα φύλασσʼ ἣν ἐπὶ δέλτῳ
τήνδε κομίζεις. ἴθι. λευκαίνει
τόδε φῶς ἤδη λάμπουσʼ ἠὼς
πῦρ τε τεθρίππων τῶν Ἀελίου·
σύλλαβε μόχθων.
θνητῶν δʼ ὄλβιος ἐς τέλος οὐδεὶς
οὐδʼ εὐδαίμων·
οὔπω γὰρ ἔφυ τις ἄλυπος.