Ancient Greek · ~6 min
Episode 11
Euripides, Ὀρέστης 11.2
Not analysed yet
σιγᾶτε σιγᾶτʼ· ᾐσθόμην κτύπου τινὸς
κέλευθον ἐσπεσόντος ἀμφὶ δώματα.
ὦ φίλταται γυναῖκες, ἐς μέσον φόνον
ἥδʼ Ἑρμιόνη πάρεστι· παύσωμεν βοήν.
στείχει γὰρ ἐσπεσοῦσα δικτύων βρόχους.
καλὸν τὸ θήραμʼ, ἢν ἁλῷ, γενήσεται.
πάλιν κατάστηθʼ ἡσύχῳ μὲν ὄμματι,
χρόᾳ δʼ ἀδήλῳ τῶν δεδραμένων πέρι·
κἀγὼ σκυθρωποὺς ὀμμάτων ἕξω κόρας,
ὡς δῆθεν οὐκ εἰδυῖα τἀξειργασμένα.
ὦ παρθένʼ, ἥκεις τὸν Κλυταιμήστρας τάφον
στέψασα καὶ σπείσασα νερτέροις χοάς;
ἥκω, λαβοῦσα πρευμένειαν. ἀλλά μοι
φόβος τις εἰσελήλυθʼ, ἥντινʼ ἐν δόμοις
τηλουρὸς οὖσα δωμάτων κλύω βοήν.
τί δʼ; ἄξιʼ ἡμῖν τυγχάνει στεναγμάτων.
εὔφημος ἴσθι· τί δὲ νεώτερον λέγεις;
θανεῖν Ὀρέστην κἄμʼ ἔδοξε τῇδε γῇ.
μὴ δῆτʼ, ἐμοῦ γε συγγενεῖς πεφυκότας.
ἄραρʼ· ἀνάγκης δʼ ἐς ζυγὸν καθέσταμεν.
ἦ τοῦδʼ ἕκατι καὶ βοὴ κατὰ στέγας;
ἱκέτης γὰρ Ἑλένης γόνασι προσπεσὼν βοᾷ —
τίς; οὐδὲν οἶδα μᾶλλον, ἢν σὺ μὴ λέγῃς.
τλήμων Ὀρέστης· μὴ θανεῖν, ἐμοῦ θʼ ὕπερ.
ἐπʼ ἀξίοισί τἄρʼ ἀνευφημεῖ δόμος.
περὶ τοῦ γὰρ ἄλλου μᾶλλον ἂν φθέγξαιτό τις;
ἀλλʼ ἐλθὲ καὶ μετάσχες ἱκεσίας φίλοις,
σῇ μητρὶ προσπεσοῦσα τῇ μέγʼ ὀλβίᾳ,
Μενέλαον ἡμᾶς μὴ θανόντας εἰσιδεῖν.
ἀλλʼ, ὦ τραφεῖσα μητρὸς ἐν χεροῖν ἐμῆς,
οἴκτιρον ἡμᾶς κἀπικούφισον κακῶν.
ἴθʼ εἰς ἀγῶνα δεῦρʼ, ἐγὼ δʼ ἡγήσομαι·
σωτηρίας γὰρ τέρμʼ ἔχεις ἡμῖν μόνη.
ἰδού, διώκω τὸν ἐμὸν ἐς δόμους πόδα.
σώθηθʼ ὅσον γε τοὐπʼ ἐμέ.
ὦ κατὰ στέγας
φίλοι ξιφήρεις, οὐχὶ συλλήψεσθʼ ἄγραν;
οἲ ἐγώ· τίνας τούσδʼ εἰσορῶ;
σιγᾶν χρεών·
ἡμῖν γὰρ ἥκεις, οὐχὶ σοί, σωτηρία.
ἔχεσθʼ ἔχεσθε· φάσγανον δὲ πρὸς δέρῃ
βάλλοντες ἡσυχάζεθʼ, ὡς εἰδῇ τόδε
Μενέλαος, οὕνεκʼ ἄνδρας, οὐ Φρύγας κακούς,
εὑρὼν ἔπραξεν οἷα χρὴ πράσσειν κακούς.