Ancient Greek · ~7 min
Episode 11, lines 11.5.1625-11.5.1667
Euripides, Φοίνισσαι 11.5.1625-1667
Not analysed yet
σοί τʼ εὖ λέλεκται γόνατα μὴ χρῴζειν ἐμά,
ἐγὼ δὲ ναίειν σʼ οὐκ ἐάσαιμʼ ἂν χθόνα.
νεκρῶν δὲ τῶνδε τὸν μὲν ἐς δόμους χρεὼν
ἤδη κομίζειν, τόνδε δʼ, ὃς πέρσων πόλιν
πατρίδα σὺν ἄλλοις ἦλθε, Πολυνείκους νέκυν
ἐκβάλετʼ ἄθαπτον τῆσδʼ ὅρων ἔξω χθονός.
κηρύξεται δὲ πᾶσι Καδμείοις τάδε·
ὃς ἂν νεκρὸν τόνδʼ ἢ καταστέφων ἁλῷ
ἢ γῇ καλύπτων, θάνατον ἀνταλλάξεται.
σὺ δʼ ἐκλιποῦσα τριπτύχους θρήνους νεκρῶν
κόμιζε σαυτήν, Ἀντιγόνη, δόμων ἔσω
καὶ παρθενεύου τὴν ἰοῦσαν ἡμέραν
μένουσʼ, ἐν ᾗ σε λέκτρον Αἵμονος μένει.
ὦ πάτερ, ἐν οἵοις κείμεθʼ ἄθλιοι κακοῖς.
ὥς σε στενάζω τῶν τεθνηκότων πλέον·
οὐ γὰρ τὸ μέν σοι βαρὺ κακῶν, τὸ δʼ οὐ βαρύ,
ἀλλʼ εἰς ἅπαντα δυστυχὴς ἔφυς, πάτερ.
ἀτὰρ σʼ ἐρωτῶ τὸν νεωστὶ κοίρανον·
τί τόνδʼ ὑβρίζεις πατέρʼ ἀποστέλλων χθονός;
τί θεσμοποιεῖς ἐπὶ ταλαιπώρῳ νεκρῷ;
Ἐτεοκλέους βουλεύματʼ, οὐχ ἡμῶν, τάδε.
ἄφρονά γε, καὶ σὺ μῶρος ὃς ἐπίθου τάδε.
πῶς; τἀντεταλμένʼ οὐ δίκαιον ἐκπονεῖν;
οὔκ, ἢν πονηρά γʼ ᾖ κακῶς τʼ εἰρημένα.
τί δʼ; οὐ δικαίως ὅδε κυσὶν δοθήσεται;
οὐκ ἔννομον γὰρ τὴν δίκην πράσσεσθέ νιν.
εἴπερ γε πόλεως ἐχθρὸς ἦν οὐκ ἐχθρὸς ὤν.
οὐκοῦν ἔδωκε τῇ τύχῃ τὸν δαίμονα.
καὶ τῷ τάφῳ νυν τὴν δίκην παρασχέτω.
τί πλημμελήσας, τὸ μέρος εἰ μετῆλθε γῆς;
ἄταφος ὅδʼ ἁνήρ, ὡς μάθῃς, γενήσεται.
ἐγώ σφε θάψω, κἂν ἀπεννέπῃ πόλις.
σαυτὴν ἄρʼ ἐγγὺς τῷδε συνθάψεις νεκρῷ.
ἀλλʼ εὐκλεές τοι δύο φίλω κεῖσθαι πέλας.
λάζυσθε τήνδε κἀς δόμους κομίζετε.
οὐ δῆτʼ, ἐπεὶ τοῦδʼ οὐ μεθήσομαι νεκροῦ.
ἔκρινʼ ὁ δαίμων, παρθένʼ, οὐχ ἃ σοὶ δοκεῖ.
κἀκεῖνο κέκριται, μὴ ἐφυβρίζεσθαι νεκρούς.
ὡς οὔτις ἀμφὶ τῷδʼ ὑγρὰν θήσει κόνιν.
ναὶ πρός σε τῆσδε μητρὸς Ἰοκάστης, Κρέον.
μάταια μοχθεῖς· οὐ γὰρ ἂν τύχοις τάδε.
σὺ δʼ ἀλλὰ νεκρῷ λουτρὰ περιβαλεῖν μʼ ἔα.