Ancient Greek · ~10 min
Episode 9
Euripides, Βάκχαι 9
Not analysed yet
σὲ τὸν πρόθυμον ὄνθʼ ἃ μὴ χρεὼν ὁρᾶν
σπεύδοντά τʼ ἀσπούδαστα, Πενθέα λέγω,
ἔξιθι πάροιθε δωμάτων, ὄφθητί μοι,
σκευὴν γυναικὸς μαινάδος βάκχης ἔχων,
μητρός τε τῆς σῆς καὶ λόχου κατάσκοπος·
πρέπεις δὲ Κάδμου θυγατέρων μορφὴν μιᾷ.
καὶ μὴν ὁρᾶν μοι δύο μὲν ἡλίους δοκῶ,
δισσὰς δὲ Θήβας καὶ πόλισμʼ ἑπτάστομον·
καὶ ταῦρος ἡμῖν πρόσθεν ἡγεῖσθαι δοκεῖς
καὶ σῷ κέρατα κρατὶ προσπεφυκέναι.
ἀλλʼ ἦ ποτʼ ἦσθα θήρ; τεταύρωσαι γὰρ οὖν.
ὁ θεὸς ὁμαρτεῖ, πρόσθεν ὢν οὐκ εὐμενής,
ἔνσπονδος ἡμῖν· νῦν δʼ ὁρᾷς ἃ χρή σʼ ὁρᾶν.
τί φαίνομαι δῆτʼ; οὐχὶ τὴν Ἰνοῦς στάσιν
ἢ τὴν Ἀγαύης ἑστάναι, μητρός γʼ ἐμῆς;
αὐτὰς ἐκείνας εἰσορᾶν δοκῶ σʼ ὁρῶν.
ἀλλʼ ἐξ ἕδρας σοι πλόκαμος ἐξέστηχʼ ὅδε,
οὐχ ὡς ἐγώ νιν ὑπὸ μίτρᾳ καθήρμοσα.
ἔνδον προσείων αὐτὸν ἀνασείων τʼ ἐγὼ
καὶ βακχιάζων ἐξ ἕδρας μεθώρμισα.
ἀλλʼ αὐτὸν ἡμεῖς, οἷς σε θεραπεύειν μέλει,
πάλιν καταστελοῦμεν· ἀλλʼ ὄρθου κάρα.
ἰδού, σὺ κόσμει· σοὶ γὰρ ἀνακείμεσθα δή.
ζῶναί τέ σοι χαλῶσι κοὐχ ἑξῆς πέπλων
στολίδες ὑπὸ σφυροῖσι τείνουσιν σέθεν.
κἀμοὶ δοκοῦσι παρά γε δεξιὸν πόδα·
τἀνθένδε δʼ ὀρθῶς παρὰ τένοντʼ ἔχει πέπλος.
ἦ πού με τῶν σῶν πρῶτον ἡγήσῃ φίλων,
ὅταν παρὰ λόγον σώφρονας βάκχας ἴδῃς.
πότερα δὲ θύρσον δεξιᾷ λαβὼν χερὶ
ἢ τῇδε, βάκχῃ μᾶλλον εἰκασθήσομαι;
ἐν δεξιᾷ χρὴ χἅμα δεξιῷ ποδὶ
αἴρειν νιν· αἰνῶ δʼ ὅτι μεθέστηκας φρενῶν.
ἆρʼ ἂν δυναίμην τὰς Κιθαιρῶνος πτυχὰς
αὐταῖσι βάκχαις τοῖς ἐμοῖς ὤμοις φέρειν;
δύναιʼ ἄν, εἰ βούλοιο· τὰς δὲ πρὶν φρένας
οὐκ εἶχες ὑγιεῖς, νῦν δʼ ἔχεις οἵας σε δεῖ.
μοχλοὺς φέρωμεν; ἢ χεροῖν ἀνασπάσω
κορυφαῖς ὑποβαλὼν ὦμον ἢ βραχίονα;
μὴ σύ γε τὰ Νυμφῶν διολέσῃς ἱδρύματα
καὶ Πανὸς ἕδρας ἔνθʼ ἔχει συρίγματα.
καλῶς ἔλεξας· οὐ σθένει νικητέον
γυναῖκας· ἐλάταισιν δʼ ἐμὸν κρύψω δέμας.
κρύψῃ σὺ κρύψιν ἥν σε κρυφθῆναι χρεών,
ἐλθόντα δόλιον μαινάδων κατάσκοπον.
καὶ μὴν δοκῶ σφᾶς ἐν λόχμαις ὄρνιθας ὣς
λέκτρων ἔχεσθαι φιλτάτοις ἐν ἕρκεσιν.
οὐκοῦν ἐπʼ αὐτὸ τοῦτʼ ἀποστέλλῃ φύλαξ·
λήψῃ δʼ ἴσως σφᾶς, ἢν σὺ μὴ ληφθῇς πάρος.
κόμιζε διὰ μέσης με Θηβαίας χθονός·
μόνος γὰρ αὐτῶν εἰμʼ ἀνὴρ τολμῶν τόδε.
μόνος σὺ πόλεως τῆσδʼ ὑπερκάμνεις, μόνος·
τοιγάρ σʼ ἀγῶνες ἀναμένουσιν οὓς ἐχρῆν.
ἕπου δέ· πομπὸς εἶμʼ ἐγὼ σωτήριος,
κεῖθεν δʼ ἀπάξει σʼ ἄλλος.
ἡ τεκοῦσά γε.
ἐπίσημον ὄντα πᾶσιν.
ἐπὶ τόδʼ ἔρχομαι.
φερόμενος ἥξεις
ἁβρότητʼ ἐμὴν λέγεις.
ἐν χερσὶ μητρός.
καὶ τρυφᾶν μʼ ἀναγκάσεις.
τρυφάς γε τοιάσδε.
ἀξίων μὲν ἅπτομαι.
δεινὸς σὺ δεινὸς κἀπὶ δείνʼ ἔρχῃ πάθη,
ὥστʼ οὐρανῷ στηρίζον εὑρήσεις κλέος.
ἔκτεινʼ, Ἀγαύη, χεῖρας αἵ θʼ ὁμόσποροι
Κάδμου θυγατέρες· τὸν νεανίαν ἄγω
τόνδʼ εἰς ἀγῶνα μέγαν, ὁ νικήσων δʼ ἐγὼ
καὶ Βρόμιος ἔσται. τἄλλα δʼ αὐτὸ σημανεῖ.