Ancient Greek · ~7 min
Episode 9, lines 9.3.1236-9.3.1277
Euripides, Ἑκάβη 9.3.1236-1277
Not analysed yet
αὐτὸν δὲ χαίρειν τοῖς κακοῖς σὲ φήσομεν
τοιοῦτον ὄντα δεσπότας δʼ οὐ λοιδορῶ.
φεῦ φεῦ· βροτοῖσιν ὡς τὰ χρηστὰ πράγματα
χρηστῶν ἀφορμὰς ἐνδίδωσʼ ἀεὶ λόγων.
ἀχθεινὰ μέν μοι τἀλλότρια κρίνειν κακά,
ὅμως δʼ ἀνάγκη· καὶ γὰρ αἰσχύνην φέρει,
πρᾶγμʼ ἐς χέρας λαβόντʼ ἀπώσασθαι τόδε.
ἐμοὶ δʼ, ἵνʼ εἰδῇς, οὔτʼ ἐμὴν δοκεῖς χάριν
οὔτʼ οὖν Ἀχαιῶν ἄνδρʼ ἀποκτεῖναι ξένον,
ἀλλʼ ὡς ἔχῃς τὸν χρυσὸν ἐν δόμοισι σοῖς.
λέγεις δὲ σαυτῷ πρόσφορʼ ἐν κακοῖσιν ὤν.
τάχʼ οὖν παρʼ ὑμῖν ῥᾴδιον ξενοκτονεῖν·
ἡμῖν δέ γʼ αἰσχρὸν τοῖσιν Ἕλλησιν τόδε.
πῶς οὖν σε κρίνας μὴ ἀδικεῖν φύγω ψόγον;
οὐκ ἂν δυναίμην. ἀλλʼ ἐπεὶ τὰ μὴ καλὰ
πράσσειν ἐτόλμας, τλῆθι καὶ τὰ μὴ φίλα.
οἴμοι, γυναικός, ὡς ἔοιχʼ, ἡσσώμενος
δούλης ὑφέξω τοῖς κακίοσιν δίκην.
οὔκουν δικαίως, εἴπερ εἰργάσω κακά;
οἴμοι τέκνων τῶνδʼ ὀμμάτων τʼ ἐμῶν, τάλας.
ἀλγεῖς· τί δʼ; ἦ ʼμὲ παιδὸς οὐκ ἀλγεῖν δοκεῖς;
χαίρεις ὑβρίζουσʼ εἰς ἔμʼ, ὦ πανοῦργε σύ;
οὐ γάρ με χαίρειν χρή σε τιμωρουμένην;
ἀλλʼ οὐ τάχʼ, ἡνίκʼ ἄν σε ποντία νοτὶς —
μῶν ναυστολήσῃ γῆς ὅρους Ἑλληνίδος;
κρύψῃ μὲν οὖν πεσοῦσαν ἐκ καρχησίων.
πρὸς τοῦ βιαίων τυγχάνουσαν ἁλμάτων;
αὐτὴ πρὸς ἱστὸν ναὸς ἀμβήσῃ ποδί.
ὑποπτέροις νώτοισιν ἢ ποίῳ τρόπῳ;
κύων γενήσῃ πύρσʼ ἔχουσα δέργματα.
πῶς δʼ οἶσθα μορφῆς τῆς ἐμῆς μετάστασιν;
ὁ Θρῃξὶ μάντις εἶπε Διόνυσος τάδε.
σοὶ δʼ οὐκ ἔχρησεν οὐδὲν ὧν ἔχεις κακῶν;
οὐ γάρ ποτʼ ἂν σύ μʼ εἷλες ὧδε σὺν δόλῳ.
θανοῦσα δʼ ἢ ζῶσʼ ἐνθάδʼ ἐκπλήσω βίον;
θανοῦσα· τύμβῳ δʼ ὄνομα σῷ κεκλήσεται —
μορφῆς ἐπῳδόν, ἢ τί, τῆς ἐμῆς ἐρεῖς;
κυνὸς ταλαίνης σῆμα, ναυτίλοις τέκμαρ.
οὐδὲν μέλει μοι σοῦ γέ μοι δόντος δίκην.
καὶ σήν γʼ ἀνάγκη παῖδα Κασάνδραν θανεῖν.
ἀπέπτυσʼ· αὐτῷ ταῦτα σοὶ δίδωμʼ ἔχειν.
κτενεῖ νιν ἡ τοῦδʼ ἄλοχος, οἰκουρὸς πικρά.