Ancient Greek · ~7 min
Episode 5, lines 5.1165-5.1208
Euripides, Ἑλένη 5.1165-1208
Not analysed yet
ὦ χαῖρε, πατρὸς μνῆμʼ· ἐπʼ ἐξόδοισι γὰρ
ἔθαψα, Πρωτεῦ, σʼ ἕνεκʼ ἐμῆς προσρήσεως·
ἀεὶ δέ σʼ ἐξιών τε κἀσιὼν δόμους
Θεοκλύμενος παῖς ὅδε προσεννέπει, πάτερ.
ὑμεῖς μὲν οὖν κύνας τε καὶ θηρῶν βρόχους,
δμῶες, κομίζετʼ ἐς δόμους τυραννικούς·
ἐγὼ δʼ ἐμαυτὸν πόλλʼ ἐλοιδόρησα δή·
οὐ γάρ τι θανάτῳ τοὺς κακοὺς κολάζομεν;
καὶ νῦν πέπυσμαι φανερὸν Ἑλλήνων τινὰ
ἐς γῆν ἀφῖχθαι καὶ λεληθέναι σκοπούς,
ἤτοι κατόπτην ἢ κλοπαῖς θηρώμενον
Ἑλένην· θανεῖται δʼ, ἤν γε δὴ ληφθῇ μόνον.
ἔα·
ἀλλʼ, ὡς ἔοικε, πάντα διαπεπραγμένα
ηὕρηκα· τύμβου γὰρ κενὰς λιποῦσʼ ἕδρας
ἡ Τυνδαρὶς παῖς ἐκπεπόρθμευται χθονός.
ὠή, χαλᾶτε κλῇθρα· λύεθʼ ἱππικὰ
φάτνης, ὀπαδοί, κἀκκομίζεθʼ ἅρματα,
ὡς ἂν πόνου γʼ ἕκατι μὴ λάθῃ με γῆς
τῆσδʼ ἐκκομισθεῖσʼ ἄλοχος, ἧς ἐφίεμαι. —
ἐπίσχετʼ· εἰσορῶ γὰρ οὓς διώκομεν
παρόντας ἐν δόμοισι κοὐ πεφευγότας.
αὕτη, τί πέπλους μέλανας ἐξήψω χροὸς
λευκῶν ἀμείψασʼ ἔκ τε κρατὸς εὐγενοῦς
κόμας σίδηρον ἐμβαλοῦσʼ ἀπέθρισας
χλωροῖς τε τέγγεις δάκρυσι σὴν παρηίδα
κλαίουσα; πότερον ἐννύχοις πεπεισμένη
στένεις ὀνείροις, ἢ φάτιν τινʼ οἴκοθεν
κλύουσα λύπῃ σὰς διέφθαρσαι φρένας;
ὦ δέσποτʼ —ἤδη γὰρ τόδʼ ὀνομάζω σʼ ἔπος —
ὄλωλα· φροῦδα τἀμὰ κοὐδέν εἰμʼ ἔτι.
ἐν τῷ δὲ κεῖσαι συμφορᾶς; τίς ἡ τύχη;
Μενέλαος —οἴμοι, πῶς φράσω; —τέθνηκέ μοι.
οὐδέν τι χαίρω σοῖς λόγοις, τὰ δʼ εὐτυχῶ.
πῶς δʼ οἶσθα; μῶν σοι Θεονόη λέγει τάδε;
κείνη τε φησὶν ὅ τε παρὼν ὅτʼ ὤλλυτο.
ἥκει γὰρ ὅστις καὶ τάδʼ ἀγγέλλει σαφῆ;
ἥκει· μόλοι γὰρ οἷ σφʼ ἐγὼ χρῄζω μολεῖν.
τίς ἐστι; ποῦ ʼστιν; ἵνα σαφέστερον μάθω.
ὅδʼ ὃς κάθηται τῷδʼ ὑποπτήξας τάφῳ.
Ἄπολλον, ὡς ἐσθῆτι δυσμόρφῳ πρέπει.
οἴμοι, δοκῶ μὲν κἀμὸν ὧδʼ ἔχειν πόσιν.
ποδαπὸς δʼ ὅδʼ ἁνὴρ καὶ πόθεν κατέσχε γῆν;
Ἕλλην, Ἀχαιῶν εἷς ἐμῷ σύμπλους πόσει.
θανάτῳ δὲ ποίῳ φησὶ Μενέλεων θανεῖν;