Ancient Greek · ~6 min
Episode 7, lines 7.1414-7.1450
Euripides, Ἑλένη 7.1414-1450
Not analysed yet
οὔκουν ὅδʼ ἄρξει ναὸς ὃς κοσμεῖ τάφον;
μάλιστʼ· ἀκούειν τοῦδε χρὴ ναύτας ἐμούς.
αὖθις κέλευσον, ἵνα σαφῶς μάθωσί σου.
αὖθις κελεύω καὶ τρίτον γʼ, εἴ σοι φίλον.
ὄναιο· κἀγὼ τῶν ἐμῶν βουλευμάτων.
μή νυν ἄγαν σὸν δάκρυσιν ἐκτήξῃς χρόα.
ἥδʼ ἡμέρα σοι τὴν ἐμὴν δείξει χάριν.
τὰ τῶν θανόντων οὐδέν, ἀλλʼ ἄλλως πόνος.
ἔστιν τι κἀκεῖ κἀνθάδʼ ὧν ἐγὼ λέγω.
οὐδὲν κακίω Μενέλεώ μʼ ἕξεις πόσιν.
οὐδὲν σὺ μεμπτός· τῆς τύχης με δεῖ μόνον.
ἐν σοὶ τόδʼ, ἢν σὴν εἰς ἔμʼ εὔνοιαν διδῷς.
οὐ νῦν διδαξόμεσθα τοὺς φίλους φιλεῖν.
βούλῃ ξυνεργῶν αὐτὸς ἐκπέμψω στόλον;
ἥκιστα· μὴ δούλευε σοῖς δούλοις, ἄναξ.
ἀλλʼ εἶα· τοὺς μὲν Πελοπιδῶν ἐῶ νόμους·
καθαρὰ γὰρ ἡμῖν δώματʼ· οὐ γὰρ ἐνθάδε
ψυχὴν ἀφῆκε Μενέλεως· ἴτω δέ τις
φράσων ὑπάρχοις τοῖς ἐμοῖς φέρειν γάμων
ἀγάλματʼ οἴκους εἰς ἐμούς· πᾶσαν δὲ χρὴ
γαῖαν βοᾶσθαι μακαρίαις ὑμνῳδίαις
ὑμέναιον Ἑλένης κἀμόν, ὡς ζηλωτὸς ᾖ.
σὺ δʼ, ὦ ξένʼ, ἐλθών, πελαγίους ἐς ἀγκάλας
τῷ τῆσδε πρίν ποτʼ ὄντι δοὺς πόσει τάδε,
πάλιν πρὸς οἴκους σπεῦδʼ ἐμὴν δάμαρτʼ ἔχων,
ὡς τοὺς γάμους τοὺς τῆσδε συνδαίσας ἐμοὶ
στέλλῃ πρὸς οἴκους ἢ μένων εὐδαιμονῇς.
ὦ Ζεῦ, πατήρ τε καὶ σοφὸς κλῄζῃ θεός,
βλέψον πρὸς ἡμᾶς καὶ μετάστησον κακῶν.
ἕλκουσι δʼ ἡμῖν πρὸς λέπας τὰς συμφορὰς
σπουδῇ σύναψαι· κἂν ἄκρᾳ θίγῃς χερί,
ἥξομεν ἵνʼ ἐλθεῖν βουλόμεσθα τῆς τύχης.
ἅλις δὲ μόχθων οὓς ἐμοχθοῦμεν πάρος.
κέκλησθέ μοι, θεοί, πολλά χρήσθʼ ἐμοῦ κλύειν
καὶ λύπρʼ· ὀφείλω δʼ οὐκ ἀεὶ πράσσειν κακῶς,
ὀρθῷ δὲ βῆναι ποδί· μίαν δέ μοι χάριν
δόντες τὸ λοιπὸν εὐτυχῆ με θήσετε.