Ancient Greek · ~7 min
Episode 7, lines 7.521-7.567
Euripides, Ἄλκηστις 7.521-567
Not analysed yet
ἔστιν τε κοὐκέτ’ ἔστιν, ἀλγύνει δ’ ἐμέ.
οὐδέν τι μᾶλλον οἶδʼ· ἄσημα γὰρ λέγεις.
οὐκ οἶσθα μοίρας ἧς τυχεῖν αὐτὴν χρεών;
οἶδʼ, ἀντὶ σοῦ γε κατθανεῖν ὑφειμένην.
πῶς οὖν ἔτ’ ἔστιν, εἴπερ ᾔνεσεν τάδε;
ἆ, μὴ πρόκλαι’ ἄκοιτιν, ἐς τότ’ ἀμβαλοῦ.
τέθνηχ’ ὁ μέλλων, κοὐκέτ’ ἔσθ’ ὁ κατθανών.
χωρὶς τό τ’ εἶναι καὶ τὸ μὴ νομίζεται.
σὺ τῇδε κρίνεις, Ἡράκλεις, κείνῃ δ’ ἐγώ.
τί δῆτα κλαίεις; τίς φίλων ὁ κατθανών;
γυνή· γυναικὸς ἀρτίως μεμνήμεθα.
ὀθνεῖος ἢ σοὶ συγγενὴς γεγῶσά τις;
ὀθνεῖος, ἄλλως δ’ ἦν ἀναγκαία δόμοις.
πῶς οὖν ἐν οἴκοις σοῖσιν ὤλεσεν βίον;
πατρὸς θανόντος ἐνθάδ’ ὠρφανεύετο.
φεῦ.
εἴθ’ ηὕρομέν σʼ, Ἄδμητε, μὴ λυπούμενον.
ὡς δὴ τί δράσων τόνδ’ ὑπορράπτεις λόγον;
ξένων πρὸς ἄλλων ἑστίαν πορεύσομαι.
οὐκ ἔστιν, ὦναξ· μὴ τοσόνδ’ ἔλθοι κακόν.
λυπουμένοις ὀχληρός, εἰ μόλοι, ξένος.
τεθνᾶσιν οἱ θανόντες· ἀλλ’ ἴθ’ ἐς δόμους.
αἰσχρὸν παρὰ κλαίουσι θοινᾶσθαι ξένους.
χωρὶς ξενῶνές εἰσιν οἷ σ’ ἐσάξομεν.
μέθες με, καί σοι μυρίαν ἕξω χάριν.
οὐκ ἔστιν ἄλλου σ’ ἀνδρὸς ἑστίαν μολεῖν.
ἡγοῦ σὺ τῷδε δωμάτων ἐξωπίους
ξενῶνας οἴξας, τοῖς τ’ ἐφεστῶσιν φράσον
σίτων παρεῖναι πλῆθος· εὖ δὲ κλῄσατε
θύρας μεσαύλους· οὐ πρέπει θοινωμένους
κλύειν στεναγμῶν οὐδὲ λυπεῖσθαι ξένους.
τί δρᾷς; τοιαύτης συμφορᾶς προκειμένης,
Ἄδμητε, τολμᾷς ξενοδοκεῖν; τί μῶρος εἶ;
ἀλλ’ εἰ δόμων σφε καὶ πόλεως ἀπήλασα
ξένον μολόντα, μᾶλλον ἄν μ’ ἐπῄνεσας;
οὐ δῆτʼ, ἐπεί μοι συμφορὰ μὲν οὐδὲν ἂν
μείων ἐγίγνετʼ, ἀξενώτερος δ’ ἐγώ.
καὶ πρὸς κακοῖσιν ἄλλο τοῦτ’ ἂν ἦν κακόν,
δόμους καλεῖσθαι τοὺς ἐμοὺς ἐχθροξένους.
αὐτὸς δ’ ἀρίστου τοῦδε τυγχάνω ξένου,
ὅταν ποτ’ Ἄργους διψίαν ἔλθω χθόνα.
πῶς οὖν ἔκρυπτες τὸν παρόντα δαίμονα,
φίλου μολόντος ἀνδρός, ὡς αὐτὸς λέγεις;
οὐκ ἄν ποτ’ ἠθέλησεν εἰσελθεῖν δόμους,
εἰ τῶν ἐμῶν τι πημάτων ἐγνώρισε.
καὶ τῷ μέν, οἶμαι, δρῶν τάδ’ οὐ φρονεῖν δοκῶ,
οὐδ’ αἰνέσει με· τἀμὰ δ’ οὐκ ἐπίσταται
μέλαθρ’ ἀπωθεῖν οὐδ’ ἀτιμάζειν ξένους.