15.16 to 15.22

ὁ δὲ τὰ “μὲν πρῶτα οὐκ ἀπεκρίνατο ,ἐπιμενόντων δὲ αὐ- “τῶν ἔφη, οὐ μέλλω πράττειν ὃ συμβουλεύετέ μοι. οἱ “δὲ ἀποτυχόντες τοῦ πεῖσαι αὐτὸν δεινὰ ῥήματα ἔλε- “γον, καὶ μετὰ σπουδῆς καθῄρουν ,ὡς κατιόντα ἀπὸ “τοῦ ὀχήματος ἀποσῦραι τὸ ἀντικνήμιον. ἀλλὰ γὰρ “μὴ ἐπιστραφεὶς ,οἷα μηδὲν πεπονθὼς ,προθύμως “μετὰ σπουδῆς ἐπορεύετο ,ἀγόμενος εἰς τὸ στάδιον. “θορύβου δὲ τηλικούτου ὄντος ἐν τῷ σταδίῳ, ὡς μηδὲ πολλοῖς ἀκουσθῆναι ,τῷ Πολυκάρπῳ εἰσιόντι “εἰς τὸ στάδιον φωνὴ ἐξ οὐρανοῦ γέγονεν ἴσχυε ,Πο- “λύκαρπε, καὶ ἀνδρίζου.’ καὶ τὸν μὲν εἰπόντα οὐδεὶς “εἶδεν, τὴν δὲ φωνὴν τῶν ἡμετέρων πολλοὶ ἤκουσαν. προσαχθέντος οὑν αὐτοῦ θόρυβος ἠν μέ- “γας, ἀκουσάντων ὅτι Πολύκαρπος συνείληπται. λοι- “πὸν οὖν προσελθόντα ἀνηρώτα ὁ ἀνθύπατος εἰ αὐτὸς εἴη Πολύκαρπος. καὶ ὁμολογήσαντος ἔπειθεν ἀρνεῖσθαι λέγων ‘αἰδέσθητί σου τὴν ἡλικίαν᾿ καὶ ἕτερα τούτοις ἀκόλουθα, ἃ σύνηθες αὐτοῖς λέγειν ἐστίν ῾ὄμοσον τὴν Καίσαρος τύχην ,μετανόησον εἶ- ‘πον· ‘αἶρε τοὺς ἀθέους.’ ὁ δὲ Πολύκαρπος ἐμβριθεῖ τῷ προσώπῳ εἰς πάντα τὸν ὄχλον τὸν ἐν τῷ σταδίῳ ἐμβλέψας ,ἐπισείσας αὐτοῖς τὴν χεῖρα, στενάξας τε καὶ ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εἶπεν ῾αἶρε τοὺς ἀθέους.’ ἐγκειμένου δὲ τοῦ ἡγουμένου καὶ λέγοντος ‘ὄμοσον, καὶ ἀπολύσω σε, λοιδόρησον τὸν Χριστόν,’ ἔφη ὁ Πολύκαρπος· ‘ὀγδοήκοντα καὶ ἓξ ἔτη δουλεύω αὐτῷ ,καὶ οὐδέν με ἠδίκησε · καὶ πῶς δύναμαι βλασφημῆσαι τὸν βασιλέα μου, τὸν σώσαντά με; ἐπιμένοντος δὲ πάλιν αὐτοῦ καὶ λέγοντος “‘ὄμοσον τὴν Καίσαρος τύχην; ὁ Πολύκαρπος ῾εἰ κε “νοδοξεῖς’ φησὶν, ‘ἵνα ὀμόσω τὴν Καίσαρος τύχη “ὡς λέγεις, προσποιούμενος ἀγνοεῖν ὅστις εἰμὶ, μεη παρρησίας ἄκουε· Χριστιανός εἰμι. εἰ δὲ θέλεις το “τοῦ Χριστιανισμοῦ μαθεῖν λόγον ,δὸς ἡμέραν κα ‘ἄκουσον.’ ἔφη ὁ ἀνθύπατος πεῖσον τὸν δῆμον “Πολύκαρπος ἔφη ‘σὲ μὲν καὶ λόγου ἠξίωσα· δε(??) “δάγμεθα γὰρ ἀρχαῖς καὶ ἐξουσίαις ὑπὸ θεοῦ τετα ‘γμέναις τιμὴν κατὰ τὸ προσῆκον τὴν μὴ βλάπτο(??) “σαν ἡμᾶς ἀπονέμειν, ἐκείνους δὲ οὐκ ἀξίους ἡγοῦμα “τοῦ ἀπολογεῖσθαι αὐτοῖς.’