Ψαλμὸς τοῦ δαυὶδ εἰς ἀνάμνησιν περὶ σαββάτου, Section 6

Ἡ καρδία μου ἐταράχθη, ἐγκατέλιπέν με ἡ ἰσχύς μου, καὶ τὸ φᾶς τῶν ὀφθαλμῶν μου καὶ αὐτὸ οὐκ ἔστιν μετ’ ἐμοῦ. Πῶς μὲν οὖν ἡ καρδία αὐτοῦ ἐταράχθη; τῶν Ἰουδαίων μὴ σωζομένων, εἴρηται. ἰσχὺν δὲ τὸν Πέτρον καλεῖ διὰ τὴν ὁμολογίαν τῆς πίστεως· σὺ γὰρ εἶ Πέτρος καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν καὶ πύλαι ᾅδου φησὶν οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς. οὗτος αὐτὸν ἐγκατέλιπεν ἀρνησάμενος. φῶς δὲ ἅπαντες οἱ ἀπόστολοι πρὸς οὓς ἔλεγεν· ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου. οὗτοι φῶς ὀφθαλμῶν τῶν δύο διαθηκῶν ἦσαν, νόμου καὶ εὐαγγελίου· αὐτοὶ γὰρ ἡμῖν παλαίαν καὶ νέαν ἐν τῷ φωτὶ τοῦ Ἰησοῦ φωτίζουσι, οἵτινες κατὰ τὸν τοῦ σταυροῦ καιρὸν οὐκ ἦσαν μετὰ τοῦ Χριστοῦ· φοβηθέντες γὰρ τοὺς Ἰουδαίους, ἔφυγον.