12.1 to 12.13

Κατ’ ἐκεῖνον δὲ τὸν καιρὸν ἐπέβαλεν Ἡρῴδης ὁ βασιλεὺς τὰς χεῖρας κακῶσαί τινας τῶν ἀπὸ τῆς ἐκκλησίας . ἀνεῖλεν δὲ Ἰάκωβον τὸν ἀδελφὸν Ἰωάννου μαχαίρῃ . ἰδὼν δὲ ὅτι ἀρεστόν ἐστιν τοῖς Ἰουδαίοις προσέθετο συλλαβεῖν καὶ Πέτρον (ἦσαν δὲ ἡμέραι τῶν ἀζύμων ),ὃν καὶ πιάσας ἔθετο εἰς φυλακήν ,παραδοὺς τέσσαρσιν τετραδίοις στρατιωτῶν φυλάσσειν αὐτόν ,βουλόμενος μετὰ τὸ πάσχα ἀναγαγεῖν αὐτὸν τῷ λαῷ . ὁ μὲν οὖν Πέτρος ἐτηρεῖτο ἐν τῇ φυλακῇ · προσευχὴ δὲ ἦν ἐκτενῶς γινομένη ὑπὸ τῆς ἐκκλησίας πρὸς τὸν θεὸν περὶ αὐτοῦ . Ὅτε δὲ ἤμελλεν προαγαγεῖν αὐτὸν ὁ Ἡρῴδης ,τῇ νυκτὶ ἐκείνῃ ἦν ὁ Πέτρος κοιμώμενος μεταξὺ δύο στρατιωτῶν δεδεμένος ἁλύσεσιν δυσίν ,φύλακές τε πρὸ τῆς θύρας ἐτήρουν τὴν φυλακήν . καὶ ἰδοὺ ἄγγελος κυρίου ἐπέστη ,καὶ φῶς ἔλαμψεν ἐν τῷ οἰκήματι · πατάξας δὲ τὴν πλευρὰν τοῦ Πέτρου ἤγειρεν αὐτὸν λέγων · Ἀνάστα ἐν τάχει · καὶ ἐξέπεσαν αὐτοῦ αἱ ἁλύσεις ἐκ τῶν χειρῶν . εἶπεν δὲ ὁ ἄγγελος πρὸς αὐτόν · Ζῶσαι καὶ ὑπόδησαι τὰ σανδάλιά σου · ἐποίησεν δὲ οὕτως . καὶ λέγει αὐτῷ · Περιβαλοῦ τὸ ἱμάτιόν σου καὶ ἀκολούθει μοι . καὶ ἐξελθὼν ἠκολούθει ,καὶ οὐκ ᾔδει ὅτι ἀληθές ἐστιν τὸ γινόμενον διὰ τοῦ ἀγγέλου ,ἐδόκει δὲ ὅραμα βλέπειν . διελθόντες δὲ πρώτην φυλακὴν καὶ δευτέραν ἦλθαν ἐπὶ τὴν πύλην τὴν σιδηρᾶν τὴν φέρουσαν εἰς τὴν πόλιν ,ἥτις αὐτομάτη ἠνοίγη αὐτοῖς ,καὶ ἐξελθόντες προῆλθον ῥύμην μίαν ,καὶ εὐθέως ἀπέστη ὁ ἄγγελος ἀπ’ αὐτοῦ . καὶ ὁ Πέτρος ἐν ἑαυτῷ γενόμενος εἶπεν · Νῦν οἶδα ἀληθῶς ὅτι ἐξαπέστειλεν ὁ κύριος τὸν ἄγγελον αὐτοῦ καὶ ἐξείλατό με ἐκ χειρὸς Ἡρῴδου καὶ πάσης τῆς προσδοκίας τοῦ λαοῦ τῶν Ἰουδαίων . Συνιδών τε ἦλθεν ἐπὶ τὴν οἰκίαν τῆς Μαρίας τῆς μητρὸς Ἰωάννου τοῦ ἐπικαλουμένου Μάρκου ,οὗ ἦσαν ἱκανοὶ συνηθροισμένοι καὶ προσευχόμενοι . κρούσαντος δὲ αὐτοῦ τὴν θύραν τοῦ πυλῶνος προσῆλθε παιδίσκη ὑπακοῦσαι ὀνόματι Ῥόδη ,