4.1 to 4.22

Λέγω δέ ,ἐφ’ ὅσον χρόνον ὁ κληρονόμος νήπιός ἐστιν ,οὐδὲν διαφέρει δούλου κύριος πάντων ὤν ,ἀλλὰ ὑπὸ ἐπιτρόπους ἐστὶ καὶ οἰκονόμους ἄχρι τῆς προθεσμίας τοῦ πατρός . οὕτως καὶ ἡμεῖς ,ὅτε ἦμεν νήπιοι ,ὑπὸ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου ἤμεθα δεδουλωμένοι · ὅτε δὲ ἦλθεν τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου ,ἐξαπέστειλεν ὁ θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ ,γενόμενον ἐκ γυναικός ,γενόμενον ὑπὸ νόμον ,ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον ἐξαγοράσῃ ,ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν . ὅτι δέ ἐστε υἱοί ,ἐξαπέστειλεν ὁ θεὸς τὸ πνεῦμα τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ εἰς τὰς καρδίας ἡμῶν ,κρᾶζον · Αββα ὁ πατήρ . ὥστε οὐκέτι εἶ δοῦλος ἀλλὰ υἱός · εἰ δὲ υἱός ,καὶ κληρονόμος διὰ θεοῦ . Ἀλλὰ τότε μὲν οὐκ εἰδότες θεὸν ἐδουλεύσατε τοῖς φύσει μὴ οὖσι θεοῖς · νῦν δὲ γνόντες θεόν ,μᾶλλον δὲ γνωσθέντες ὑπὸ θεοῦ ,πῶς ἐπιστρέφετε πάλιν ἐπὶ τὰ ἀσθενῆ καὶ πτωχὰ στοιχεῖα ,οἷς πάλιν ἄνωθεν δουλεύειν θέλετε ; ἡμέρας παρατηρεῖσθε καὶ μῆνας καὶ καιροὺς καὶ ἐνιαυτούς . φοβοῦμαι ὑμᾶς μή πως εἰκῇ κεκοπίακα εἰς ὑμᾶς . Γίνεσθε ὡς ἐγώ ,ὅτι κἀγὼ ὡς ὑμεῖς ,ἀδελφοί ,δέομαι ὑμῶν . οὐδέν με ἠδικήσατε · οἴδατε δὲ ὅτι δι’ ἀσθένειαν τῆς σαρκὸς εὐηγγελισάμην ὑμῖν τὸ πρότερον ,καὶ τὸν πειρασμὸν ὑμῶν ἐν τῇ σαρκί μου οὐκ ἐξουθενήσατε οὐδὲ ἐξεπτύσατε ,ἀλλὰ ὡς ἄγγελον θεοῦ ἐδέξασθέ με ,ὡς Χριστὸν Ἰησοῦν . ποῦ οὖν ὁ μακαρισμὸς ὑμῶν ; μαρτυρῶ γὰρ ὑμῖν ὅτι εἰ δυνατὸν τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν ἐξορύξαντες ἐδώκατέ μοι . ὥστε ἐχθρὸς ὑμῶν γέγονα ἀληθεύων ὑμῖν ; ζηλοῦσιν ὑμᾶς οὐ καλῶς ,ἀλλὰ ἐκκλεῖσαι ὑμᾶς θέλουσιν ,ἵνα αὐτοὺς ζηλοῦτε . καλὸν δὲ ζηλοῦσθαι ἐν καλῷ πάντοτε ,καὶ μὴ μόνον ἐν τῷ παρεῖναί με πρὸς ὑμᾶς ,τέκνα μου ,οὓς πάλιν ὠδίνω μέχρις οὗ μορφωθῇ Χριστὸς ἐν ὑμῖν · ἤθελον δὲ παρεῖναι πρὸς ὑμᾶς ἄρτι ,καὶ ἀλλάξαι τὴν φωνήν μου ,ὅτι ἀποροῦμαι ἐν ὑμῖν . Λέγετέ μοι ,οἱ ὑπὸ νόμον θέλοντες εἶναι ,τὸν νόμον οὐκ ἀκούετε ; γέγραπται γὰρ ὅτι Ἀβραὰμ δύο υἱοὺς ἔσχεν ,ἕνα ἐκ τῆς παιδίσκης καὶ ἕνα ἐκ τῆς ἐλευθέρας ·