2.1 to 2.21

Εἴ τις οὖν παράκλησις ἐν Χριστῷ ,εἴ τι παραμύθιον ἀγάπης ,εἴ τις κοινωνία πνεύματος ,εἴ τις σπλάγχνα καὶ οἰκτιρμοί ,πληρώσατέ μου τὴν χαρὰν ἵνα τὸ αὐτὸ φρονῆτε ,τὴν αὐτὴν ἀγάπην ἔχοντες ,σύμψυχοι ,τὸ ἓν φρονοῦντες ,μηδὲν κατ’ ἐριθείαν μηδὲ κατὰ κενοδοξίαν ,ἀλλὰ τῇ ταπεινοφροσύνῃ ἀλλήλους ἡγούμενοι ὑπερέχοντας ἑαυτῶν ,μὴ τὰ ἑαυτῶν ἕκαστοι σκοποῦντες ,ἀλλὰ καὶ τὰ ἑτέρων ἕκαστοι . τοῦτο φρονεῖτε ἐν ὑμῖν ὃ καὶ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ ,ὃς ἐν μορφῇ θεοῦ ὑπάρχων οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο τὸ εἶναι ἴσα θεῷ ,ἀλλὰ ἑαυτὸν ἐκένωσεν μορφὴν δούλου λαβών ,ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος · καὶ σχήματι εὑρεθεὶς ὡς ἄνθρωπος ἐταπείνωσεν ἑαυτὸν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου ,θανάτου δὲ σταυροῦ · διὸ καὶ ὁ θεὸς αὐτὸν ὑπερύψωσεν ,καὶ ἐχαρίσατο αὐτῷ τὸ ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα ,ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων ,καὶ πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσηται ὅτι κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς εἰς δόξαν θεοῦ πατρός . Ὥστε ,ἀγαπητοί μου ,καθὼς πάντοτε ὑπηκούσατε ,μὴ ὡς ἐν τῇ παρουσίᾳ μου μόνον ἀλλὰ νῦν πολλῷ μᾶλλον ἐν τῇ ἀπουσίᾳ μου ,μετὰ φόβου καὶ τρόμου τὴν ἑαυτῶν σωτηρίαν κατεργάζεσθε ,θεὸς γάρ ἐστιν ὁ ἐνεργῶν ἐν ὑμῖν καὶ τὸ θέλειν καὶ τὸ ἐνεργεῖν ὑπὲρ τῆς εὐδοκίας . Πάντα ποιεῖτε χωρὶς γογγυσμῶν καὶ διαλογισμῶν ,ἵνα γένησθε ἄμεμπτοι καὶ ἀκέραιοι ,τέκνα θεοῦ ἄμωμα μέσον γενεᾶς σκολιᾶς καὶ διεστραμμένης ,ἐν οἷς φαίνεσθε ὡς φωστῆρες ἐν κόσμῳ λόγον ζωῆς ἐπέχοντες ,εἰς καύχημα ἐμοὶ εἰς ἡμέραν Χριστοῦ ,ὅτι οὐκ εἰς κενὸν ἔδραμον οὐδὲ εἰς κενὸν ἐκοπίασα . ἀλλὰ εἰ καὶ σπένδομαι ἐπὶ τῇ θυσίᾳ καὶ λειτουργίᾳ τῆς πίστεως ὑμῶν ,χαίρω καὶ συγχαίρω πᾶσιν ὑμῖν · τὸ δὲ αὐτὸ καὶ ὑμεῖς χαίρετε καὶ συγχαίρετέ μοι . Ἐλπίζω δὲ ἐν κυρίῳ Ἰησοῦ Τιμόθεον ταχέως πέμψαι ὑμῖν ,ἵνα κἀγὼ εὐψυχῶ γνοὺς τὰ περὶ ὑμῶν . οὐδένα γὰρ ἔχω ἰσόψυχον ὅστις γνησίως τὰ περὶ ὑμῶν μεριμνήσει ,οἱ πάντες γὰρ τὰ ἑαυτῶν ζητοῦσιν ,οὐ τὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ .