ΨΑΛΜΟΕ Α΄.

τὶ σοὶ, Κύριε, ἤλπισα, μὴ καταισχυνθείην εἰς τόν αῶνα, ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ῥῦσαί με καὶ ἐξελοῦ με, κ. τ. ἐ. Ὡσεὶ ἕλεγε (55)· Μηδὲν τοῦ αίῶνος μέρος καταισχυνθείην, ἀλλʼ ἐφʼ ὅλον ἀνεπαίσχυντος γενοίμην· τινὲς γὰρ μὲν ἀναστήσονται εἰς νειδλσμὸν καὶ αἰσχύνην. Τὸ . δὲ ἐξῆς πεποιθότος στὶν ἑαυτῷ ἡ φωνή· οὐ γὰρ ταυτόν ἐπτιν ἐλέῳ ῥυθῆναι τῷ «ἐν δικαιοσύνη· »τὸ μὲν γὰρ ἐμφαίνει αῤῥησίαν, τὸ δὲ οὐ κατὰ τὴν ἀξίαν. Τίς δὲ ἄρα ὁ αῤῥῶν ἐπʼ. ἀκρόασιν τῶν ἑαυτοῦ λόγων καλέσει τὸν σὸν, ὡς ὁ ταῦτα λέγων; Οὐχ οὕτως ἀπὸ πόνων, ὡς πὸ κακίας ταχύτατα αἰτητέον, ἵνα Θεὸς ἐξέληται μᾶς ἀπʼ αὐτῆς, πρὶν ἐπὶ πλεῖον ἐν αὐτῇ βαφῶεν.