ΨΑΛΜΟΣ ΠΙΗ'.

δὸ ἀδικίας ἀπόστησον ἀπʼ ἐμοῦ, καὶ τῷ ῳ σου ἐλέησόν με, κ. τ. ἑ. Οὐκ ἐμὲ, φησὶν, στησον ἀπὸ ὁδοῦ ἀδικίας, ἀλλʼ αὐτὴν ἀπʼ ἐμοῦ, νυπάρχουσαν ἥδη· καὶ δεομένην μὲν ἡμῶν πρὸς ασιν, μάλιστα δὲ τῆς ἐκ Θεοῦ βοηθείας, ὡς ἂν θῶμεν νόμῳ Θεοῦ· ὅμοιον δὲ τῷ λέγειν ἰατρῷ· ρικῆς λόγῳ πρὸς ὑγίειάν με κόμισον, κἂν τοδέῃ καὶ καύσεως, κὰν ἑτέρου τινὸς τῶν ἐπιμένων λυπεῖν. Τούτου δὲ τοῦ νόμου οὐδὲ ἀρχή τοῖς μηδέπω ἐπισκοπουμένος, ἀλλʼ ἔτι παραδιἐνοις πάθεσιν ἀτιμίας, ἢ ἀδοκίμῳ ἢ τινι τῶν τὴν διόρθωσιν καὶ θεραπείαν περιποιούντων. ὅσον γὰρ ἡμῶν ἡ τῆς ἀδικίας ὁδὸς οὐκ ἀφίσταἐπὶ τοσοῦτον οὐδὲ ἀρχὴν ἔχομεν τοῦ ἐλεεῖσθαι ῳ Θεοῦ.