Ancient Greek
1.126.3 to 1.126.7
Parmenides, Testimonia 1.126.3-7
Unproofread scanNot analysed yet
αγαγεῖν τὸ εἰρημένον δυνατόν· ‘Π. δὲ οὐ φαίνεται δεικνύειν ὅτι ἐν τὸ ὄν, οὐδὲ 30 δὲ εἶναι εἰμαρμένην καὶ δίκην καὶ πρόνοιαν καὶ κοσμοποιόν. 33. CLEM. protr. 5,64 p. 55 Pott. Π. δὲ ὁ Ἐλεάτης θεοὺς εἰσήγησατο πῦρ καὶ γῆν. [sc. τῶν νοητῶν καὶ δοξαστῶν], ἑκατέρα δ’ ἀποδιδούς τὸ προσῆκον εἰς μὲν τὴν 35 τοῦ ἑνὸς καὶ ὄντος ἰδέαν τίθεται τὸ νοητόν, ὃν μὲν ὡς αἰδίον καὶ ἄφθαρτον, ἐν δ’ ὁμοιότητι πρὸς αὐτὸ καὶ τῷ μὴ δέχεσθαι διαφορὰν προσαγορεύσας, εἰς δὲ τὴν ἄτακτον καὶ φερομένην τὸ αἰσθητόν, ὧν καὶ κριτήριον ἰδεῖν ἔστιν ἡμῖν —ἦτορ’ [B 1,29] τοῦ νοητοῦ καὶ κατὰ ταῦτὰ ἔχοντος ὡσαύτως ἀπτόμενον ἡδὲ —ἀληθῆς’ [B 1,30] διὰ τὸ παντοδαπὰς μεταβολὰς καὶ πάθη καὶ ἀνομοιότητος εἴ τις αὐτῷ συγχωρήσει μοναχῶς λέγεσθαι τὸ ὄν, εἰ μὴ τὸ ἐν τῷ τί καθηρο- 40 δεχομένοις ὁμιλεῖν πράγμασι. SIMPL. phys. 39,10 δοξαστὸν οὖν καὶ ἀπαστηλὸν τοῦτον καλεῖ τὸν λόγον οὐχ ὡς ψευδῆ ἀπλῶς, ἀλλ’ ὡς ἀπὸ τῆς νοητῆς ἀληθείας εἰς τὸ φαινόμενον καὶ δοκοῦν τὸ αἰσθητὸν ἐκπεπτωκὸτα. Ebend. p. 25,15 καὶ τῶν πεπερασμένας [sc. ἀρχὰς λεγόντων] οἱ μὲν δύο, ὡς Π. ἐν τοῖς πρὸς δόξαν, πῦρ καὶ γῆν ἢ μᾶλλον φῶς καὶ σκότος. πῦρ καὶ γῆν. τὰ μεταξὺ μείγματα ποιοῦσι τούτων οἷον ἄέρα καὶ ὕδωρ. B 9. 336a 3 ἐπειδή γὰρ πέφυκεv, ὡς φασί, τὸ μὲν θερμὸν διακρίνειν τὸ δὲ ψυχρὸν συνιστάναι καὶ τῶν ἄλλων ἑκάστοv τὸ μὲν ποιεῖν τὸ δὲ πάσχειν, ἐκ τούτων λέγουσι καὶ διὰ 5 ρούμενον ἑκάστου ὥσπερ τῶν ἀνθρώπων ὁ ἄνθρωπος. καὶ ἀποδιδομένων τῶν λόγων καθ’ ἕκαστον ἐνυπάρχει ὁ τοῦ ὄντος λόγος ἐν ἅπασιν εἰς καὶ ὁ αὐτὸς ὥσπερ καὶ ὁ τοῦ ζῴου ἐν τοῖς ζῴοις. ὥσπερ δὲ εἴ πάντα εἴη τὰ ὄντα καλὰ καὶ μηδὲν εἴη λαβεῖν ὃ οὐκ ἔστι καλόν, καλὰ μὲν ἔσται πάντα, οὐ μὴν ἐν γε τὸ καλὸν