Ancient Greek
2.75.6
Parmenides, Testimonia 2.75.6
Unproofread scanNot analysed yet
ἐξ ἐμέθεν ὁηθέντα. μόνος δ’ ἐτι θυμὸς ὁδοῖο λείπεται . . . 1—4 CLEM. Strom. 5, 15 p. 653P. ὁ δὲ Ἐμπεδοκλῆς ἐν ταῖς ἀρχαῖς καὶ Φιλότητι συγκαταριθμεῖται συγχρωτικὴν τινὰ ἀγάπην νοῶν. ‘ἡν —τεθηπώς’ (fr. 17, 2). ἀλλὰ καὶ Παρμενίδης ἐν τῷ αὐτοῦ ποιήματι περὶ τῆς ἐλπίδος αἰνισσόμενος τὰ τοιαῦτα λέγει· ‘λεῦσσε —συνιστάμενον’, ἐπεὶ καὶ ὁ ἐλπίζων καθάπερ ὁ πιστεύων τῷ νῷ ὁρᾷ τὰ νοητὰ καὶ τὰ μέλλοντα. εἰ τοίνυν φαμέν τι εἶναι δίκαιον, φαμέν δὲ καὶ καλόν, ἀλλὰ καὶ ἀληθεῖάν τι λέγομεν. οὐδὲν δὲ πώποτε τῶν τοιούτων τοῖς ὀφθαλμοῖς εἴδομεν, ἀλλ’ ἡ μόνῳ τῷ νῷ [hinc v. 1 Theodoret. I 72 p. 36 Gaisf.] 1 PROCL. Parm. (Paris. 1864) 1152, 37 2 DAMASCIUS I 67, 21 Ruelle οὐδὲ τὸ ὂν ἄρα πρόεισιν εἰς πολλὰ ἢ κατὰ ὑφεσιν ἢ κατὰ μερισμὸν ἢ ὁπωσοῦν κατὰ πρόοδον ‘οὐ —ἔχεσθαι’ φροῖν ὁ Παρμενίδης· διὸ καὶ ἐν ἄρα τὸ ὂν ἐκεῖνος ἔλεγεν οὐδὲ ἄρα προιέναι φαῖν τις ἂν, εἴπερ μηδὲ ἀποτμηθήσεσθαι.