Ancient Greek
3.143.14 to 3.144.22
Parmenides, Testimonia 3.143.14-3.144.22
Unproofread scanNot analysed yet
ἀνθρώπων ἀφήρηται· καὶ οὐδὲν ἀρρητον, ὡς ἀνὴρ ἀρχαῖος ἐν φυσιολογίαι καὶ συνθεὶς γραφήν ἰδίαν, . . . τῶν χρόλων παρῆξεν. εἴσθι δ’ ἀληθεῖαν τε φύσιν τὰ τ’ ἐν αἰθέρι πάντα σήματα καὶ καθαρὰς ἐναγέος ἡλίου λαμπάδος ἔργ’ ἀληθῆ καὶ ὁπόθεν ἐξέγενοντο, ἔργα τε κύκλωπος πενύσηι περὶφοιτα σελήνης ὡς οὐ μὴ ποτὲ τις σε βροτῶν γνώμῃ παρελάσση. 5 καὶ φύσιν, εἰδήσεις δὲ καὶ οὐρανὸν ἄμφις ἔχοντα ἐνθεν [μὲν γάρ] ἔφυ τε καὶ ὡς μιν ἄγους(α) ἐπέδησεν Ἄνάγκη πεύρατ’ ἔχειν ἀστρῶν. ἀξιαθαι φησι λέγειν· πῶς γαῖα καὶ ἥλιος ἤδὲ σελήνη αἰθὴρ τε ξυνὸς γαῖα τ’ οὐράνιον καὶ ὀλυμπος ὀλίγα πάλιν’ αὐτὰρ —μηδέν’. εἰ δὲ ‘μηδετέρῳ μέτα μηδέν’, καὶ ὅτι ἀρχαὶ ἀμφω καὶ ὅτι ἐναντία δηλοῦται. αὐτὰρ ἐπειδή πάντα φάος καὶ νὺξ ὀνόμασται καὶ τὰ κατὰ σφετέρας δυνάμεις ἐπὶ τοῖσι τε καὶ τοῖς, πᾶν πλεόν ἐστιν ὁμοῦ φάεος καὶ νυκτὸς ἀφάντου ἴσων ἀμφοτέρων, ἐπεὶ οὐδετέρῳ μέτα μηδέν. ἐπὶ τὴν ἀληθῆ μάθησιν [Christi] ὁ βουλόμενος ἀκούειν μὲν Παρμενίδου τοῦ B. FR. 8, 60. 61. 9-14. ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ τέρῳ’ 4 EBEND. 34, 14 καὶ ποιητικὸν αἴτιον ἑκεῖνος μὲν ἐν κοινὸν τὴν ἐν μέσῳ πάντων ἰδρυμένην καὶ πάσης γενέσεως αἰτίαν δαίμονα τίθησιν. vgl. αὶ γὰρ στεινότεραι πλήντο πυρὸς ἀκρήτοιο, αὶ δ’ ἐπὶ ταῖς νυκτός, μετὰ δὲ φλογὸς ἵεται αἴσα· ἐν δὲ μέσῳ τούτων δαίμων ἢ πάντα κυβερνᾷ· πάντα γὰρ στυγεροῖο τόκου καὶ μῆλιος ἄρχει 5 πέμπουσ’ ἄρσενι θῆλυ μιγὴν τὸ τ’ ἐναντίον αὐτὶς ἄρσεν θηλυτέρῳ. τις Ὁμοδον πρῶτον ζητῆσαι τὸ τοιοῦτον, χἤν εἴ τις ἄλλος ξρωτα ἢ ἐπιθυμίαν ἐν τοῖς οὖσιν ἔθηκεν ὡς ἀρχὴν οἷον καὶ Παρμενίδης· οὕτος γὰρ κατασκευάζων ἔσχατος ἡδ’ ἀστρων θερμὸν μένος ὠμὴθησαν τὴν τοῦ παντὸς γένεσιν ‘πρώτιστον μὲν, φησίν, Ἔρωτα -πάντων’. PLUT. Amat. 13 p. 756 F διὸ Π. μὲν ἀποφαίνει τὸν Ἔρωτα τῶν Ἀφροδίτης ξργων πρεσβύτατον ἐν τῇ κοσμογονίᾳ γράφων ‘πρώτιστον -πάντων’. SIMPL. phys. 39, 18 (nach fr. 12, 3) ταύτην καὶ θεῶν αἰτίαν εἶναι φησὶ λέγων ‘πρώτιστον