Fragment 54

φασ ε ἀπέδω κε π ἀγαθὸν εἶν αι ποίημα. ἡ ἀκοὴ δ’ ὅλον πρ εφδ τῆς διανοίας. καὶ κ ρίσιν μὲν ἐπ’ αὐτῆς τίθησι· “κατὰ δὲ τὴν ἀκοὴν” λέγει “καὶ γίνεσθαι κρίσιν”, ὥστε τὸ “καθηγούμενον” καὶ ἀναγκαιότατον ἐν τῆι πρὸς τὴν ἀκοὴν ἡδονῆι ‵κεῖσθαι′, καθάπε ρ καὶ τὴν λέξιν “ἰδιώτατον” εἶναι καὶ ἀναγκαιότατον ἐθεμ άτιζον. ἀλλ’ ὥσπερ οὐκ ἔστι τὸ μετέω ρον ἐν ταῖς ἄλ λαις κρίσε σι κεῖσθαι, οὕτω καὶ τὸ κο ινὸν