Column IV

καὶ τὴν τύχην οὐ τὴν ἄστατον, ἀλλὰ τὴν ἄδηλον αἰτίαν εἶναι, προκατειλημμ ένην διὰ τὸ γίνεσθαι τοῖς ἄλλοις ὁμοίως ἀπ' αἰῶνος. παραπεπαικέναι δὲ κἀκεῖνο δοκοῦσιν ἡμῖν ὅσοι, καθάπερ τι δίκαιον εἰσφέροντες, ἀπέφηναν τὸ πάντα μὲν κ αθ' εἱμαρμένην συντε λεῖσθαι, κ ατὰ δ' αὐτὴ ν καὶ τὰ τῆς προνοίας, ἐπειδὴ καὶ τὸ πάντα σ υμβαίνειν καθ' εἱμαρμ ένην πα ρὰ τὰς ἐναργείας ἐστὶ καὶ τό τινα τῶν ἠναγκασμένων γίνεσθαι κατὰ πρόνοιαν κἂν ἀνόητον, ὥστε πάντως ἑκάτερον, καίτοι τοινα ατυσταλλ τινα. τοὺς τῆς εἱμαρμένης καὶ τῆς προνοίας τἄλλα τα δὲ τμ συντελεῖσθαι λεγο νους ττες ναι μα δ' οὐθὲν τ εἱμαρμένη μῦθος ἀπολ ἢ τὴν ἀπάτ ην