Ancient Greek · ~2 min
Fragment 1
Philodemus, P.Herc. 220, 451, 1078/1080, 1669, 1693 1
Not analysed yet
τατο μ τας οὐχ ἧττον δ αι δια τ η και θα διας καὶ δι' ἄλλων πολλῶν προτρέψεται μεταχειρίζειν καὶ τὸν μὴ φιλοσοφοῦντα, καὶ τάχα λυσιτελέστερον τοῦτο τοῦ ῥητορεύειν πρὸς ἐπίδειξιν καὶ μάλιστα τοῦ σοφιστικῶς. Εἰ δὲ φιλοσόφως, τίνα τρόπον ὑπ' αὐτῆς εὐθὺς πενίας δυνήσεται ταπει νοῦσθαι δ εδιδα γμ ένος, ὅτι ὁ σοφὸς οὔτ' αι τουκαι τενη τοσου αφ και ριειρη οσεα του τον θε κα υαγ βον κη ω δ' ἐν ταῖς σκατωτάτα ις τοῦ σώφρονος τρέοντος εινε νοσ υ