Column 100

ἡ δέως ἡ μᾶς ἀκούειν, τοῦ δὲ τἀναντ ί α, κα ὶ δι’ οὐ δὲν ἕτερον διαφέρειν ἢ διὰ τὸν ἦχον, ὃ γίν ε ται καὶ ἐπὶ τῆς ἀηδόνος καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὀρνέων. οὕτω τοίνυν καὶ ἐπὶ τῶν ἑλληνιζόντων ὁ μὲν ἦχος ἀποτελεῖ τὸ ἴδιον κατὰ τὴν χάρ ι ν ἦ δεινὸν ἂν εἴη τὸ διὰ τὸν ἑλληνισμὸν ἀποστερεῖσθαι, υ περισπᾶται δ’ ἴσως ὑπὸ ἄλλων τινῶν, οἷον ὅταν ἐπὶ τούτου κατ’ ἰδίαν Σοφοκλῆς εἴ πηι· ναύτα δ’ ἐμηρύσαντο νηὸ ς ἰσχ άδα. φερόμεθα γὰρ ἐφ’ ὃ βούλεται καὶ ὁ ποητής, οὐκ ἐπὶ τὸν κ αρπόν ,καίπερ ἴσως γενομέν ης τι νὸς πληγῆς πρὸς τὴν ἀκοήν, ἐν ἧι μᾶλλον ἄν τις ἐξεδέξατο τὸν καρπόν. τὸ δ’ αὐτὸ κἀιπ’ ἄλ